பேரன் வருவான் - வாணி - அறுசுவை கதை பகுதி - 14959 - பக்கம் 6

Stories

பேரன் வருவான் - வாணி

"பாட்டி இன்னைக்கு இராத்திரிக்கு மேலே தாங்காது போல இருக்கு" மருத்துவர் என் மகனிடம் மெதுவாகச் சொன்னது, என் காதிலும் தெளிவாக விழுந்தது. என் கட்டிலை சுற்றி என் பிள்ளைகள், பேரப் பிள்ளைகள் கூடி இருந்தார்கள். கூட்டத்தில் மெல்லிய விசும்பல் ஒலி கேட்டது.

பாவம். இவர்களுக்கெங்கே விளங்கப் போகுது, என் பேரன் கண்ணன் வரும் வரை என் உயிர் எங்கேயும் போகாது என்பது. பேரனை நினைத்த உடனே கோசலை பாட்டியின் உடம்பில் மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற புத்துணர்ச்சி. கண்ணன் இப்போது விமானத்தில் வந்து கொண்டிருப்பான். கோசலைப் பாட்டிக்கு கண்ணனுடன் சென்ற முதல் விமானப் பயணம் கண்முன் ஓடியது. மனது மட்டும் கண்ணனுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தது.

"உனக்கு நினைவிருக்கிறதா கண்ணா.. 4 வருடங்களுக்கு முன்பு உன் தாத்தா இறந்த போது, உடைந்து போயிருந்த என்னை அருகில் இருந்து கவனித்துக்கொண்டது நீதான். இதற்காகவே அமெரிக்காவில் இருந்து வந்தாய். நான் தளர்ந்து போய் அழுத போதெல்லாம் என்னை அணைத்துக் கொண்டாய். இந்த வீட்டிலேயே இருந்தால் கணவரின் நினைவுகள் வாட்டி வதைக்கும் என்று என்னை அமெரிக்கா வரும்படி கட்டாயப்படுத்தி அழைத்துச் சென்றாய்.

விமானத்தில் ஜன்னல் ஓர இருக்கையில் என்னை அமரவைத்து, உற்சாகமாக பேசிக் கொண்டே இருந்தாய். ஜன்னலுக்கு வெளியே ஒடிய மேகக் கூட்டத்தை கண்டு நான் அடைந்த பரவசத்தை வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாது. நான் சோர்ந்து படுத்தபோது எனக்கு குளிராமல் போர்வை போர்த்தி விட்டதை நான் ரசித்தேன்.

உன்னைப் போலவே உன் மனைவியும் என் மேல் கொள்ளை பிரியமாக இருந்தாள். உன் அலுவலகத்தில் நடைபெற்ற நத்தார் தின கொண்டாட்டம் - நான் எவ்வளவோ மறுத்தும் என்னையும் கூட்டிச் சென்றாயே. நீ நுனி நாக்கு ஆங்கிலத்தில் உரையாட, நான் பெருமையுடன் உன்னைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றேன். என்னை உன் வெள்ளக்கார நண்பர்களுக்கு பெருமையாக அறிமுகம் செய்தது, ஒரு பெற்ற தாயின் பரிவுடன் எனக்கு சாப்பாடுகள் எடுத்து தந்தது, இப்படி பல நினைவுகள் என் நெஞ்சில் இன்னும் பசுமையாக இருக்கு.

குளிர் ஒத்து வராமல் நான் ஊர் போகிறேன் என்று சொன்னபோது உன் முகத்தில் தோன்றிய கவலை ரேகைகள் பார்த்து நான் நொறுங்கிப் போனேன். வழியனுப்ப விமான நிலையம் வந்த நீ என்னுடன் சிரித்துப் பேசினாலும், உன் உள்ளம் அழுதது எனக்கு மட்டுமே தெரியும்."

நான் படுத்திருந்த அறையில் மயான அமைதி நிலவியது. எங்கோ காலடிச் சத்தங்கள் கேட்டது. "பாட்டியின் பேரன் வந்துவிட்டான் போலிருக்கு.." யாரோ சொன்னார்கள்.

ஆனால் அது நீயில்லை என்று எனக்குத் தெரியும். உன் காலடிச் சத்தம் எனக்குத் தெரியாதா. நீ குழுந்தையாக இருக்கும் போது ஓடி விளையாடிய வீடு இது. உன் ஒவ்வொரு அசைவும் எனக்குத் தெரியும். எனக்கு ஒன்றுமே ஆகாது. நீ மெதுவாக வா என்று கண்ணனிடம் சொல்ல உதடுகள் துடித்தன.

"ஒவ்வொரு மாசமும் எனக்கு நீ கடிதம் எழுதுவாயே. அந்த ஒரு நாளுக்காக மற்ற 29 நாட்களும் நான் உயிர் வாழ்ந்தேன். தபால்காரர் வரும் வரை வாசலிலே காத்திருப்பேன். தண்ணீர், சாப்பாடு எதுவுமே இறங்காது. அன்று உன் கடிதம் வராவிட்டால் எதையோ இழந்து விட்டதைப் போல ஒரு உணர்வு. நீ எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாமே இதோ என் தலையணைக்கு அடியில் பத்திரமாக வைத்திருக்கிறேன்.

நீ ஊருக்குள் வந்து விட்டாய் என்று என் உள்ளுணர்வு சொல்கின்றது. நீ வந்ததும் இந்தக் கடிதங்களை எல்லாம் உனக்கு காட்ட வேண்டும். இப்போது என் அறையில் ஒரு நறுமணம். அது நீயே தான் என்று எனக்குத் தெரியும். கண்களை திறக்க முயற்சி செய்து தோற்றுப் போகிறேன். உன் கை என் தலையினைத் தடவுகின்றது.

"ஏன் மவுனமாக இருக்கின்றாய் ? ஏதாவது பேசு. விமானத்தில் வந்த அனுபவங்களை எப்போதும் போல எனக்குச் சொல். நான் இங்கே தான் இருக்கிறேன்..." என் மனது கதறியது.

"நீ அழுகிறாயா..?" விசும்பல் ஒலி கேட்கிறது. என் கைகளை உயர்த்துகிறேன் உன் கண்ணீரைத் துடைக்க. ஆனால் என் கைகள் அசையவில்லை. என் உடம்பு குளிர்ந்து போய் இருந்தது. மருத்துவர் என் நாடித் துடிப்பை பார்த்து விட்டு, எதுவுமே பேசாமல் வாசலுக்குப் போகின்றார். நான் உன் பக்கத்திலேதான் இருக்கின்றேன். உன்னை அழ வேண்டாம் என்று சொல்கிறேன். ஆனால் நீ உடைந்து போய் அழுகிறாய்.

"நான் தனியாக இல்லை. இதோ உன் தாத்தாவும் என் பக்கத்திலே நிற்கிறார். எனக்கும் உனக்கும் இடையில் தோன்றிய இந்த பந்தம் ஏழு ஜென்மங்கள் வரை தொடரும். உனக்கு மகளாக வந்து பிறப்பேன். அப்போதுதான் நீ சின்ன வயதில் செய்த சேட்டைகளை நான் மீண்டும் உனக்குச் செய்யலாம். கவலைப்படாதே கண்ணா.. உன் மடியில் தவழ வருவேன்.."




ஹாய் வாணி

இப்பதான் இந்த கதை படித்தேன் ரெம்பவும் அருமை வாழ்த்துக்கள். கண்களில் என்னையும் அறியாமல் கண்ணீர் வந்துவிட்டது.உறவுகள் பிரிந்தாலும் மறக்க முடியாது என்பதை உங்கள் எழுத்து மூலம் உணர்வுபூர்வமாக உணர்த்தி விட்டீர்கள். மேலும் எழுதுங்கள்.

நன்றி

ப்ரபா, அறுசுவையில் எனக்குத் தெரிந்து ஒரே ஒரு வாணி தற்போது நான் மட்டுமே.
பிள்ளைகள் நலம். நீங்கள் நலமா?
மிக்க நன்றி, ப்ரபா.

Seyedkatheeja, மிக்க நன்றிங்க. காலங்கள் பல கடந்தாலும் மறக்க முடியாத உறவு முறை தாத்தா, பாட்டி அல்லவா.
கருத்துக்கு மிக்க நன்றி.
வாணி

பேரன் வருவான்

வாணி உங்க கதையை பார்த்து அழுதிட்டேன், என் பாட்டி என்னை விட்டு போய் 2 வருடம் ஆகப்போகிறது, இறப்பதற்கு 10 விநாடி முன் கண் திறந்து எல்லாரையும் பார்த்திருக்காங்க, ஆனா பாட்டிக்கு ரொம்ப ரொம்ப ரொம்ப செல்ல பேத்தி நான், அங்கு நான் இல்லை, அப்போது நான் பாட்டிய பார்க்க நான் வேலை செய்யும் இடத்தில் இருந்து போய்ட்டு இருந்தேன், நான் போறதுக்குள்ளயே பாட்டி இறந்துட்டாங்க, என்னால் இன்னிக்கு வரைக்கும் அத நினைச்சா தாங்கிக்கவே முடியல வாணி, ஏன் பாட்டி என்னை பார்க்காமலே போய்ட்டேன்னு தினமும் எனக்குள்ளயே கேட்டுப்பேன், வேறென்ன செய்ய முடியும் என்னால்.

உங்க கதை அருமை, கண் முன் என் வீடும், என் பாட்டியும் வந்தார்கள்,
நிறைய கதைகள் எழுத வாழ்த்துக்கள்.

அன்புடன்
பவித்ரா

பவி

பவி, மிக்க நன்றி. என் பாட்டி இறந்து 15 வருடங்களாகி விட்டன. இன்னும் எனக்கு அடிக்கடி அவர் நினைவுகள் வரும்.
பாராட்டிற்கு மிக்க நன்றி.

சிறுகதை வாணி

உறவுகள் முதியோர் இல்லங்களில் தஞ்சம் அடைந்து வரும் காலத்தில், பாட்டியின் அன்பு பாசம் எப்படி இருக்கும் என்பதை கண் முன் நிறுத்திய வாணி, வாழிய நீ.

அன்புடன்
THAVAM

தவமணி அண்ணா

தவமணி அண்ணா, மிக்க நன்றி உங்கள் பாராட்டிற்கு.
வாணி

மிக அருமை

இறந்து போன எனது பாட்டியை
நினனைவு படுத்திவிடீங்க .

கதையின் வேகம் சூழல் மிக அருமை

"smile is the way to solve problem..Silent is the Way to Avoid all the Problems"

Great...

kathai padithu mudithathum, udambu silirthu irunthathathai unara mudinthathu, mikka nandri intha arumayana kadhai thanthatharkku...

நன்றி

சிவா, மிக்க நன்றி.
குமரன் தாமோதரன், மிக்க நன்றி.