அன்னையர் தினம் - வாணி - அறுசுவை கதை பகுதி - 15593 - பக்கம் 3

Stories

அன்னையர் தினம் - வாணி

காலை 6:30 மணிக்கு கண் விழித்தார் பரிமளா. கண்கள் தானாகவே பக்கத்து கட்டில் பக்கம் தாவியது. அங்கு ஜெனிபஃரைக் காணவில்லை. வழக்கமாக 7:30 தாண்டியும் எழும்பாமல் கட்டிலில் புரண்டு கொண்டிருக்கும் ஜெனிஃபர் எங்கே என்று கண்கள் தேடின.

ஜெனிபஃர் மட்டுமல்ல மேரி, இஸபெல்லா, ரோஸ், ஆன் என்று யாருமே கண்களில் தட்டுப்படவேயில்லை. இன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை.. எங்கே போயிருப்பார்கள் என்று வினா எழுந்தது.

அப்போது அங்கே வந்த ஸ்டெல்லா, "மேரி குளிக்கிறார்" என்று தகவல் சொன்னார். மேரி வாரத்தில் ஒரு நாள் குளிப்பதே அதிசயம். வெள்ளிக்கிழமை தானே மேரி குளித்தார். இன்று மீண்டும் ஏன் குளிக்கிறார் என்று கேள்வி எழுந்தது.

"இன்று அன்னையர் தினம். அதனால்தான் இன்று மேரி குளிக்கிறார்", என்று மேலதிக தகவலும், பரிமளத்தின் பல கேள்விகளுக்கான விடையும் ஒரே நேரத்தில் கிடைத்தன.

"ஓ! அப்படியா! தகவலுக்கு மிக்க நன்றி" என்று சொல்லி விட்டு நகர்ந்தார் பரிமளா.

"பரி, ஏன் உன்னைப் பார்க்க யாரும் வரமாட்டார்களா?" என்று வினவினார் ஸ்டெல்லா.

"தெரியாது" என்றுவிட்டு அறையில் நுழைந்து கொண்டார் பரிமளா.

வருடத்தில் ஒரு நாள் வரும் அன்னையர் தினத்திற்காக ஏன் இவ்வளவு ஆர்பாட்டம் செய்கிறார்கள் என்று தோன்றியது பரிமளத்திற்கு. மகன், மருமகள், குறிப்பாக பேரப்பிள்ளைகள் இன்று தன்னைப் பார்க்க வருவார்களா என்று மனதின் ஓரத்தில் ஆசை எட்டிப்பார்த்தது.

பரிமளா இந்த முதியோர் காப்பகத்திற்கு வந்து 1 1/2 வருடங்களாகிவிட்டது. ஆரம்பத்தில் கஷ்டமாக இருந்தது. எல்லோரும் வெள்ளைத் தோலினர் பரிமளாவைத் தவிர. சாப்பாடு, கலாச்சாரம் என்று நிறையவே வித்தியாசங்கள் இருந்தாலும் பிள்ளைகளால் கை விடப்பட்டவர்கள் என்று பொதுவான அறிமுகம் இருந்தது. இந்த அறிமுகம் எல்லோரையும் நெருங்கி, ஒருவருக்கொருவர் ஆறுதலாக இருக்கச் செய்தது. நினைவுகள் பல வருடங்கள் பின்னோக்கி சென்றது.

ஊரில் இருக்கும் வரை பரிமளா பெரிய கூட்டுக் குடும்பத்தின் மூத்த மருமகள். கணவரின் பெற்றோர்களை நன்கு கவனித்து கொண்டார். கணவரின் தம்பி, தங்கைகள் எல்லோருக்கும் தாய் போல இருந்து படிக்க வைத்தார். எல்லோருக்கும் திருமணம், சீர் என்று சிறப்பாகவே செய்து முடித்தார். கணவரின் பெற்றோரும் பரிமளாவை வாயார வாழ்த்தியபடியே இருந்தார்கள்.

ஒரே மகன் ப்ரவீன். திருமணம் ஆனதும் ப்ரவீன் வெளிநாடு வந்துவிட்டான். நல்ல வேலை, சம்பளம் என்று சொன்னாலும் பரிமளாவிற்கு மகனை பிரிந்திருக்க கஷ்டமாக இருந்தது. கணவரின் உடன்பிறப்புகள் எல்லோரும் திருமணமானது பிரிந்து சென்று விட்டார்கள். பரிமளாவிற்கு ஆதரவாக இருந்த கணவரும் 12 வருடங்களின் முன்பு காலமாகி விட்டார். பரிமளா ஆதரவில்லாமல் மகனுடன் வந்து விட்டார்.

மருமகளுக்கு பிரசவங்கள் கவனித்து, பேரப்பிள்ளைகளை வளர்த்து, சமையல் வேலைகள் என்று பம்பரமாக சுழன்று வேலைகள் செய்தார். தொடக்கத்தில் அன்பாகவே இருந்தார் மருமகள். முதுமையின் வாசலை அடைந்த போது மருமகள் தொட்டதற்கெல்லாம் எரிந்து விழுவார். பரிமளாவை அணைத்துக் கொள்ள மகனுக்கோ அல்லது மருமகளுக்கோ நேரம் இருக்கவில்லை. முதியோர் காப்பகம் தான் சரியான தீர்வு என்றார்கள். பரிமளா எவ்வளவோ கெஞ்சியும் அவர்களின் மனம் இரங்கவேயில்லை. பேரப்பிள்ளைகளும் ஓரளவிற்கு வளர்ந்து விட்டபடியால் இவரின் தயவு அவர்களுக்கு தேவைப்படவில்லை.

மணி 9 யை நெருங்கியதும் காப்பகமே களைகட்டியது. பிள்ளைகள், பேரப்பிள்ளைகள் என்று எல்லோருமே பெரிய புன்னகையுடன் வந்தார்கள். கட்டியணைத்து, முத்தங்கள் பரிமாறிக் கொண்டார்கள். எல்லாமே செயற்கையாகவே தோன்றியது பரிமளத்திற்கு.

வரவேற்பறை எங்கும் பூக்கள் இரைந்து கிடந்தன. ஊரில் இருக்கும் வரை பெரிய தோட்டத்தில் பல விதமான பூச்செடிகள் வைத்து, நீர் ஊற்றி, அவை செழித்து வளரும் போது மகிழ்ச்சி அடைவார். பூக்கள் பறிப்பதற்கல்ல என்று செடிகளிலே விட்டு அழகு பார்த்தவர். காப்பகத்தின் தரையெங்கும் இரைந்து கிடந்த பூக்களைப் பார்த்து ஆதங்கப்பட்டார்.

குளித்து விட்டு வரவேற்பறையில் போய் அமர்ந்து கொண்டார். காப்பகத்தில் பெரும்பாலனவர்கள் ஊர் சுற்ற கிளம்பிவிட்டார்கள். அவர்கள் வந்து சேர இரவாகி விடும். பரிமளா மணியைப் பார்ப்பதும், வாசலைப் பார்ப்பதுமாக இருந்தார். மகன் இன்றாவது வருவானா என்று கேள்வி மட்டும் மனமெங்கும் வியாப்பித்து இருந்தது.

நேரம் மாலை 6 மணியை நெருங்கியது. ஆனால், பரிமளாவை பார்க்க யாருமே வரவில்லை. கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தோடியது. இரவு எட்டு மணியானது. பார்வையாளர்கள் நேரம் முடிவடையும் நேரம். பரிமளா வெறுப்புடன் எழுந்து கொண்டார்.

அறையை நோக்கி நடக்க எத்தனித்தவரின் கால்களில் ஏதோ மிதிபட்டது. குனிந்து பார்த்தார். கீழே அழகிய ஒற்றை ரோஜா. பூச்செண்டிலிருந்து உதிர்ந்து கீழே விழுந்து கிடந்தது. வரவேற்பறை எங்கும் இரைந்து கிடந்த பூக்களை சேகரித்தார். அங்கிருந்த பெரிய கண்ணாடிச் சாடியில் தண்ணீரை நிரப்பி, பூக்களை அழகாக அலங்கரித்தார். பூக்கள் இவரைப் பார்த்து புன்னகைத்து நன்றி சொன்னதைப் போல இருந்தது. பதிலுக்கு பரிமளாவும் புன்னகைத்தார். மனது நிறைவாக இருந்தது.

மதியம் சாப்பிடாமல் இருந்தது நினைவுக்கு வந்தது. டைனிங் ஹாலை நோக்கி விரைந்தார்.




படிச்சதும் மனசை நெகிழ செய்து

படிச்சதும் மனசை நெகிழ செய்து விட்டது. கதை .இது கதை மாதிரியே தெரியல...!!

அன்பை ஒரு தடவை கொடுத்துப்பார் அது ஆயிரம் முறை திரும்ப வருவதை பார்ப்பாய்

நன்றி!

சசிகலா, மிக்க நன்றிங்க.

ப்ரியா, மிக்க நன்றி.

ஜெய், கதையே தான். வெளிநாட்டில் நிறைய முதியோர் காப்பகங்கள் இருக்கு. அதை வைத்து கற்பனை கலந்து எழுதினேன்.
மிக்க நன்றி.

உ மாமி, அப்ப 5 ஸ்டார் இல்லையா?
மிக்க நன்றி மாமி.
வாணி

வாணி

தூள் கிளப்பறீங்க போங்க.
நச்சென்று ஒரு கதை.
வாழ்த்துக்கள்
அன்புடன்
ஜெமாமி