தீபாவளியின் கொண்டாட்டமான இரவில், மயிலாப்பூரின் லஸ் கார்னர்.நடை பாதைக் கடைகளில் ஆடைக்கு பொறுத்தமான வளையல்களைத் தேடும் பெண்களும், குழந்தைகளைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு பரிதாபமாக நிற்கும் ஆண்களும் , இடிக்கவென்றே வரும் விடலைகளும், இடிபடாமல் நழுவ முயலும் பெண்களுமாய் களை கட்டி இருந்தது.

கண்களில் கலர் துணிகளின் வண்ணங்கள் மின்ன, தந்தையின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, பார்க்கும் அழகான பொருட்களை எல்லாம் ”வாங்கித் தந்தால் என்ன?” என்கிற கோபப் பார்வையை தந்தைக்கு அளித்துவிட்டு விடாமல் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டு செல்கின்றன டீன் ஏஜுக்குள் நுழையாத சிறுசுகள்.

வாங்கிய உடையின், நகையின் விவரத்தை பெருமையாக சொல்லும் வரை தூக்கம் தொலைக்கும் தாய்மார்களின் கம்பீர நடை, கம்பீரம் என்பதன் விலையாக நிம்மதியை அடகு வைத்த கணவன்மார்களின் தொய்வான நடையுடனும் நடை மேடை அல்லோல கல்லோலப் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

கார்களின் விரைவின் ஒலியும்,கடைகளில் விளக்குகளின் ஒளியும் மெலிதான இரவை வலிதாக்கி கொண்டு இருக்கின்றது.கடைக்காரர்கள் ஒவ்வொரு வழிபோக்கரையும் ,ஆணோ பெண்ணோ எனப் பார்க்காமல் கம்மலையும் ஷேவிங் லோஷனையும் வரை முறை இல்லாமல் வாங்கச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

கண்டிப்பாக தீபாவளி அன்றாவது குடும்பத்துடன் போய் ஹோட்டலில் சாப்பிட்டே ஆக வேண்டும் என இருக்கும் பெரும்பான்மையான நடுத்தரக் குடும்பங்களின் வருகையால் அந்த ஹோட்டல் கதி கலங்கிக் கொண்டிருந்தது.பெரிய குடும்பம் ஓன்று வயதான பெற்றோருடன் வந்தது.ஒரு காலத்தில் தன கையைப் பிடித்துக் கொண்டு வலம் வந்த தன் மகன்-தன்னை அழைத்து வந்ததை சந்தோசமாகவும், எதோ ஒரு சோகத்துடனும் சிற்றுண்டிக்கு சொல்லிக்கொண்டு இருந்தனர்.தனது வயதான நிலையா?வாழ்வின் முடிவின் தருவாயா அல்லது மலரும் நினைவுகளா என விவரிக்க முடியாத ஒரு உணர்வு....மகன் அப்பாவிடம் என்ன வேண்டும் எனக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

மஞ்சள் துணிப் பை,இருப்பதில் நல்லதான ஒரு சேலை மற்றும் ரவிக்கை என ஒரு 65 முதல் 68 வயதான பெண் கூட்டத்தில் இடம் கிடைக்காமல் ஒவ்வொரு டேபிலாக பார்த்துக் கொண்டு வந்தார்.எங்களுக்கு முன்னால் உள்ள டேபிளில் அமர்ந்தார்.எங்கோ வேலைப் பார்த்து கொண்டிருக்க வேண்டும்.கைகளில் கைப்பு தெரிந்தது.நடுக்கம் இல்லாமல் சற்று ஆரோகியமாக தென்பட்டார்.

கண்களில் வறுமையை விட வெறுமை பளிச்சிட்டது.நேர்த்தியாக வாரப் பட்ட தலை அவரின் தன்னம்பிக்கையை பறை சாற்றியது.நன்கு வாழ்ந்து குடும்பத்திற்க்காகவே----வாழ்வை சுக துக்கங்களை மறந்து, வாழ்வையும் வசதியையும் தொலைத்து நிற்கின்ற ஒரு சகாப்தம் அமைதியாக உட்கார்ந்து இருந்தது.

அந்நாளின் நினைவுகள் முகத்தில் நிழலாடியது.கணவருடனும் குழந்தைகளுடனும் கம்பீரமாக இதே தெருவை வலம் வந்த நினைவுகள் நிழலாடியாது.ஏக்கமாகவும்அந்நாளின் நினைவுகள் முகத்தில் ஏக்கமாகவும் , அதே நேரம் வாழ்ந்து முடித்துவிட்ட திருப்தியும் என மாறி மாறி கண்களில்....

மற்ற டேபிளில் அமர்ந்து குடும்பத்துடன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பவர்களை உறுத்தல் இல்லாமல் பார்த்து ,அதனுடன் இணைந்த தன பழைய வாழ்வை அசை போட்டுக்கொண்டு, மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சியை மனமார வாழ்த்திக் கொண்டு அமர்ந்து இருந்தார்.

ஹோட்டல் பணியாளர் நாற்பது வயதிருக்கும்,அவ்வளவு கூட்டத்திலும் மிகவும் இறக்க சுபாவத்துடன் அவரிடம் சென்று

"என்னம்மா சாப்பிடறிங்க? "

கொஞ்சம்கூட யோசிக்காமல் "ரண்டு இட்லியும்,ஒரு உளுந்த வடை அப்புறம் ஒரு காபி...!"

சர்வர் அங்கிருந்து அகல முயல கடை முதலாளி கை அசைத்து அருகே வருமாறு கை அசைத்தார்.

மெதுவாக சர்வரிடம் "அந்த அம்மாக்கிட்ட பைசா வங்க வேண்டம்.நல்லா கவனிச்சு அனுப்பு.....ரொம்ப வருஷமா நம்ம கடைக்கு வர்றவங்க.....பாவம்....!"என கூற சர்வரின் கணிவு கூடிப் போகின்றது.

போய் விரைவாக டிபனுடன் வந்தவர்,அவரின் முன் வைத்து விட்டு தள்ளிப் போய் நின்று கொள்ள,அவர் கூச்சத்துடன் சாப்பிட ஆரம்பித்தார்.தனியாக அவசரப் பட்டு வந்து விட்டோமோ என்கிற எண்ணம் கண் வழியே தெரிந்தது.

சாப்பிட்டு ,கை அலம்பி விட்டு தன இருக்கையில் அமர்ந்து

"பில் எவ்வளவுப்பா....?" என மெதுவாக கேட்க,

"அதெல்லாம் வேண்டாம்மா......"என அவசரமாக மறுத்தார் சர்வர்.

கண்களில் குழப்பத்துடன் "ஏன்?" என பார்வையிலே கேட்டார்.

யோசிக்காமல் ,மஞ்சள் பையில் கையை விட்டு அதனுள் இருந்த ஒரு சிறிய பையில் இருந்து அவசர அவசரமாக ஐம்பத்து ரூபாயை எடுத்து எண்ணி தட்டில் வைத்தார்.கூட்டம் அதிகமாக இருக்க வாக்குவாதம் தவிர்க்க எண்ணி பணத்தைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு,"கொஞ்சம் இருங்கம்மா.."என கூறிக் கொண்டே கல்லாவை நோக்கி சென்றார். அந்தப் பெண்மணியும் அவரை தொடர்ந்து மெதுவாக பின்னாலேயே சென்றார்.

மீதியை அந்த அம்மாவின் கையில் கொடுக்க அதிலிருந்து ஐந்து ரூபாயை எடுத்து சர்வரின் கையில் , கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் திணித்து விட்டு,கம்பீரமாக வாயிலை நோக்கி நடக்கலானார்.