”இந்த மனுசன கட்னதுக்கு பதிலா கல்ல கட்டிருந்தாக்கூட எதுக்கும் ப்ரோஜனமா இருக்கும். வீட்ல வயசுக்கு வந்த புள்ள ஒன்னு பல வருஷமா குத்தவச்சு இருக்கே.. அதெல்லாம் கவல கிடையாது. விடிஞ்சதும் திங்கணும், தூங்கணும், படுக்கணும், அந்த பாழாய்போன மனுசங்களோடு சேர்ந்து சீட்டு விளையாடனும். இதே பொழப்பா போச்சு. இவர கட்டிகிட்டு என்ன சுகத்த கண்டுட்டேன்" கூவி அழுதாள் முனியம்மாள்.

"சத்தம்கித்தம் போட்ட கழுத்த நெரிச்சு கொன்னு போட்ருவேன். சீ.. வாயப்பொத்து" கண்கள் இரண்டும் தக்காளிப்பழம் போல் சிவந்து கர்ஜித்தான் வேலாயுதம்.

"ஆமா.. அது ஒன்னுதான் பாக்கி. வாய்யா வா உன் கையாலையே எங்க ரெண்டு பேரையும் கொன்னுட்டு, இன்னொருத்திய கட்டிக்கிட்டு மவராசனா இரு"

அதற்கு மேல் அங்கு நின்றால் அது இரத்த பூமியாகிவிடும் என்ற பயத்தில் வீட்டைவிட்டு வெளியேறினான் வேலாயுதம்.

இந்த சண்டை ஒன்றும் புதிதல்ல இருவருக்கும். சில சமயங்களில் முனியம்மாவின் கத்தலில் கிராமமே அவள் வீட்டின் முன்னால் நிற்கும். பகல் இரவென்று கிடையாது. ரேவதி அவர்களின் ஒரே மகள். வழியில்லாமல் முனியம்மாவோடு சேர்ந்து கூலிவேலைக்குப் போய்வருவது வழக்கம். சில சண்டைகளின் முடிவில் முனியம்மா ரேவதியை கூட்டிக்கொண்டு சுற்றுலாவிற்கு செல்வதுபோல் பிறந்தவீடு போய் வருவாள். பிறகு ரெண்டு சொட்டைத்தலைகளுடன் வந்து பஞ்சாயத்து பண்ணி மறுபடியும் வீட்டிற்கு வந்து சேர்வாள்.(என்ன பொழப்புடா சாமி இது?)

வேலாயுதம் நல்ல உழைப்பாளி. ஆனா மகாகுடிகாரன்.(மகா நடிகன் போல் மகா குடிகாரனா? அப்ப பொறம்போக்குனு சொல்லுங்க) எப்போது சண்டைபோட்டாலும் கொட்டிக்க ராத்திரியானா வந்து விழுந்துருவான். அன்னைக்கு தமிழ்க்'குடி'மகன் மிஸ்ஸிங்.

வாசலில் அவனுக்காக உக்காந்து காத்திருந்து அவன் வராமல் போகவே தூங்க போய்விட்டாள் முனி.(அதான் பேய்யாட்டம் ஆடுதோ?) விடிந்தும் ஆள் வரவில்லை. 'எக்கா எங்க வீட்டு ஆள எங்காச்சும் பாத்திகளா?" இதே பல்லவியில் அக்கம்பக்கம் எல்லாம் விசாரித்துப் பார்த்தாகிவிட்டது. ஊஹூம்.. ஆள் போலிச் சாமியார்போல் மறைந்துவிட்டானோ என்னவோ?...

மறுநாள் இரவு, ஊரடங்கி எல்லோரும் ஏப்பம் விட்டு தலைசாஞ்ச நேரம்.... வீட்டில் நுழைந்தான் வேலாயுதம். முனியம்மாவிற்க்கு உசுருபோய் திரும்ப வந்தது. ஆனாலும் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. (பெண் மனசு ஆழம் என்று ஆம்பிள்ளைக்குத் தெரியும்.. ஆழத்திலே என்ன உண்டு யாருக்குத்தான் தெரியும்)

"ரேவதி சாப்பாடு வைக்கவானு கேளும்மா?“

"அப்பா சாப்பிட வாங்கப்பா..எங்கப்பா போய்டீங்க நேத்தல்லாம்?"

"எனக்கு வேண்டாம்மா..நீ போய் சாப்பிட்டு தூங்கு"

தூங்க போய்விட்டாள் ரேவதி. அவனிடம் மறுபடியும் ஏதும் கேட்காமல் உணவு எடுத்துவைத்தாள் முனி. முதலில் ரோசம் காட்டிவிட்டு, வயிறு அலாரம் அடிக்கவே கை நனைத்தான். சாப்பிட்டுகொண்டே கேட்டான்.

"ஏம்புள்ள என் மேல இன்னும் கோவமா. நான் ஒன்னும் ரேவதி மேல அக்கறை இல்லாம இல்ல."
திடீரென்று ஒரு மரப்பொட்டியை திறந்து கையில் ஏதோ எடுத்துவந்து அவள் முன் போட்டான்.

"பார்..நம்ம மவளுக்காக இவ்ளோ நாள் நான் சேர்த்து வச்சுருக்குற பணம். நான் குடிகாரந்தான், ஆனால் இதயமில்லாதவன் கிடையாது. புருஷன் பொஞ்சாதிகுள்ள ஆயிரம் சண்டை வரும் போவும். அன்பு இல்லாம போய்ராது. நேத்து பூரா குடிச்சிட்டு பண்ணையார் தோப்புக்குள்ளதான் எந்திரிக்க முடியாம கிடந்தேன். ஆனா நினைப்பெல்லாம் உன் மேலையும் ரேவதிமேலையும்தான் புள்ள. என்னால் குடிக்குறத நிப்பாட்ட முடியல. சத்தியமா சொல்றேன் புள்ள நாளேலிருந்து சீட்டு விளையாட மாட்டேன். (அப்ப குடி?)உடம்பு வலிக்குன்னு ஆரமிச்சி இன்னும் வுடமுடியல."

"உங்கள மாதிரிதான் நானும், கோவத்துல வார்த்த வந்துருது.சரி கொஞ்ச நாளைக்கு நம்ம சண்டையெல்லாம் மூட்டைகட்டிவச்சுட்டு ரேவதிக்கு பக்கத்து கிராமத்லேயோ இல்ல நம்ம சொந்தபந்தத்திலேயோ வரன் பாருங்க. அவளுக்கு வயசு ஏறிகிட்டே போகுது."

சரி என்பது போல் தலையாட்டியவனாய் முனியம்மாவின் மடி சாய்ந்தான் வேலாயுதம்