பாலு வீட்டின் முன் மக்கள் கூட்டமாய் திரண்டிருந்தனர். “எப்படி தான் இவ்வளவு கூட்டமும் சமாளிக்கிறானோ? பேசாம இவனுக்கு பியூனா போயிடலாம்” என கிருஷ்ணன் தன்னை தானே நொந்துக்கொண்டான்.போதும்பொண்ணு வந்து பேசிய பின் அதிலிருந்து விலகி வீடு நோக்கி புறப்பட்டு போனான்.

இரண்டாயிரம் பேர் வசிக்க கூடிய கிராமம் அது. கிராமம் என்று சொன்னது தெரிந்தால் ஊர்மக்கள் என்னை ஆலமரத்தடியில் கட்டிவைத்து சவுக்கடி கொடுப்பார்கள். கிராமமென சட்டென சொல்லிவிட முடியாத அளவுக்கு மெதுவாக நகரமயமாதலுக்கு அடியெடுத்து வைக்க தயாராகிக்கொண்டிருந்தது. விவசாயமும்,நெசவும் தான் மக்களின் வருமானத்திற்கு கை கொடுக்கும் தொழில்கள்.

தங்கள் பிரச்சனைகளை தாங்களே தீர்த்துக்கொண்டதால் காவல் நிலையம் இல்லையென்றாலும் கட்டப்பஞ்சாயத்துக்கோ சற்றும் குறைவில்லை. பேருந்துகள் வந்தாலும் நெடுஞ்சாலையை இணைக்கும் அவ்வூர் சாலைகள் கொஞ்சம் குண்டும்,குழியுமாக இருக்கும். மத்தியில் பள்ளிகூடமிருந்தாலும் நகரத்தை தேடி ஓட வேண்டும். ஏனென்றால் அது நடுநிலைப்பள்ளி. மக்களின் மறியல் போராட்டத்திற்கு பின்தான் 3 வருடங்களுக்கு முன் தொடக்கப்பள்ளியை நடுநிலைப் பள்ளியாக மாற்றினார்கள். இந்த தலைமுறையினர்கள் மட்டுமே கல்வி பயிலும் பாக்கியமடைந்துள்ளனர். தினமும் பயணம் செய்ய வேண்டியுள்ளதால் மற்ற உயர் கல்விக்கு மாணவ,மாணவிகள் பக்கத்து டவுனிலேயே விடுதியில் தங்கி பயிலுகின்றனர்.

இந்த மக்களுக்கு ஒரே ஆறுதல் அங்கு மருத்துவமனை இருப்பதே. போராடி வாங்காமலேயே கிடைத்த செல்வங்கள்! ஒன்றல்ல இரண்டல்ல....நான்கு மருத்துவர்கள் உண்டு. திடீரென ஏதாவது விபரீதம் ஏற்பட்டால் நகரத்தை தேடி ஓட வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

ஆனால்..........

நான்கு மருத்துவர்கள் இருந்தபோதும் கிராம மக்களின் கண்ணுக்கு என்னமோ பாலு மட்டுமே மருத்துவராக தெரியும். எப்போதும் அவர் இடத்தில் தான் மக்கள் கூட்டம் திரளும். அவர் இல்லாத சமயத்திலும்,பாலுவை சில சொந்த காரணங்களால் விரும்பாத சொற்ப எண்ணிகையிலான நபர்களும் மட்டுமே மற்றவர்களிடம் செல்வார்கள்.

நாற்று நடும் பருவம் வந்தால் போதும். சேற்றில் இறங்கியவர்களின் கால்களை விஷ சந்துக்கள் முத்தமிட்டு செல்லும். மழைகாலங்களில் பெயரறியாத பல நோய்கள் அழையா விருந்தாளியாக வாசல் கதவை தட்டி உள்ளே நுழையும். இந்த நேரங்களில் தான் பாலுவின் கல்லாவும் நிறையும்.

பாலசுப்பிரமணியம் தான் நாளைடைவில் மக்களின் அன்பால் பாலுவானார். 45 வயது மதிக்கதக்க நபர். குடும்பத்தோடு இந்த கிராமத்திற்கு வந்து 15 வருடங்கள் உருண்டோடிவிட்டது. வந்த நாள் முதல் இன்று வரை அனைவராலும் “கைராசிக்கார வைத்தியர்” என அழைக்கப்படுகிறார். ஒரு ஊசியில் தீராத வலியும் தீரும், நாள்பட்ட நோயும் நொடியில் நீங்கும். அதற்கு அவர் வசூலிக்கும் கட்டணமும் மக்களால் கொடுக்க முடிந்த மதிப்பு தான். மருந்துகளுக்கு வெளியே சென்று அழைய வேண்டிய அவசியமே இல்லாமல் எல்லாமே அந்த கட்டணத்திலேயே கொடுத்திடுவார். சகஜமாய் பழகும் எளிய குணம் பாலுவிற்கு! யாரையும் இதுவரை எடுத்தெரிந்து பேசியதாய் வரலாறு இல்லை. ஊசி சதையில் நுழைகையில் ஏற்படும் சிறு எறும்பு கடித்த வலியும் அவர் புன்னகையில் சுவடே இல்லாமல் மறைந்துவிடும். இவையெல்லாம் தான் மக்கள் அவரை தேடி வர காரணம்.

பாலு எங்கேயாவது சென்றால் அன்று மற்ற மூவருக்கும் தீபாவளி தான். அன்று மட்டும் மக்களின் தரிசனம் அவர்களுக்கு கிடைக்கும். குறை மனதோடு,வேறு வழியில்லாமல் தான் மக்களும் அங்கு செல்வார்கள். அவர்கள் அன்பாய் பார்த்துக்கொண்டாலும் கூட பாலு தான் அவர்களின் மனம் முழுவதும் நிறைந்து இருப்பார். பலன் எதிர்பார்க்காமல் மழையிலும்,புயலிலும், இரவிலும்,தொலைவிலும் வருபவராச்சே!!

அன்று கிருஷ்ணா வாசலில் யாராவது வருகிறார்களா என வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே மருந்தில் அமர்ந்த ஈக்களையும்,கொசுக்களையும் விரட்டிக்கொண்டிருந்தார். அந்த வழியாக கண்ணாயிரம் குனிந்த படி செல்வதை எப்படியோ பார்த்துவிட்டான். கிருஷ்ணாவுக்கு பயந்து அவன் குனிந்துக்கொண்டு போகவில்லை. காலில் ஏதோ கடித்துவிட்டதாம்! வழியில் வலியால் துடித்துக்கொண்டே போகிறவனை நோக்கி,

“ஏலேய்! எங்களையெல்லாம் உம்ம கண்ணுக்கு தெரியலையோ?அப்படி என்ன தான் புதுசா வைத்தியம் பாக்குறான்னு அவங்கிட்ட போறீரு? எல்லாம் ஒரே வைத்தியம் தானப்பு! இங்கே வாரது?” என பொறாமையில் வெந்தவனாய் கிருஷ்ணா கேட்க காதுகேளாதவனாய் அங்கிருந்து விரைவாக நடந்தான் கண்ணாயிரம்.

சிறுபிள்ளையாய் மாறி காலில் விழாத குறையாக கண்ணாயிரத்தை கெஞ்சிக்கொண்டே வந்தான் கிருஷ்ணன். அவனோ கண்டுக்கொள்வதாக இல்லை. “அட, விடுமய்யா! எனக்கு அந்த புண்ணியவான் கிட்ட போனாதேன் எல்லாம் பறந்து போவும்.” என்று முகத்திற்கு நேராகவே சொல்லிவிட்டான். அதற்குள் பாலு மருத்துவமனையும் வந்துவிட்டது.

என்றுமில்லாத திருநாளாய் அன்று அதிக கூட்டம். அப்போது தான் கிருஷ்ணா “எப்படி தான் இவ்வளவு கூட்டமும் சமாளிக்கிறானோ?. பேசாம இவனுக்கு பியூனா போயிடலாம்” என தன்னை தானே நொந்துக்கொண்டான். அப்போது மேககூட்டத்தை கிழித்துக்கொண்டு மின்னல் தரை நோக்கி பாய்வது போல் வேடிக்கை பார்த்த மக்கள் கூட்டதை தள்ளிக்கொண்டு போதும்பொண்ணு வந்தாள் கண்ணாயிரத்தை நோக்கி!

“என்ன ஆத்தா? என்னைக்கும் இல்லாம இன்னைக்கு இம்புட்டு சனம் இருக்கு. இப்போதைக்கு வைத்தியர பாக்க முடியாது போலேயே! வலி உசுரு போவுது.”

“அட போடா பைத்தியக்கார பய மவனே! ஊரே கூ கூன்னு கெடக்கு.வெவரம் தெரியாதா ஒனக்கு? இவ்வளவு நாளா வேஷம் போட்டு நம்மல ஏமாத்திட்டான்லேய் இந்த கட்டைல போறவன்! மருந்துக்கடைல வேல பாத்தவனாம். மொளப்பாரிக்கு வந்த டவுன் புள்ளைங்க பெரிய அதிகாரிக்கு சேதி சொன்னதும் வந்து கையும் களுவுமா புடுச்சு போட்டாங்க. இவ்வளவு வருசமா டாக்டருன்னு பொய் சொல்லி காசு பறிச்சுட்டான் பாவி வரப்பா!இவன் கட்ட வேகவே வேகாது” என மண்ணை அள்ளி தூற்றிவிட்டு அங்கிருந்து போய்விட்டாள் போதும்பொண்ணு.

“சரி விடுங்க பா. இவன் இல்லைனா என்ன? ஒன்னுக்கு மூனு மவராசங்க முத்தா இருக்குறாங்க. வாங்க போவலாம்” என அங்கிருந்த சிலர் புத்தி வந்தவர்களாய் கிளம்பிவிட்டனர்.

வரிசையாய் மூன்று மருத்துவர்களும் வீட்டில் ஆள் இல்லை(?)!. வெளியில் பூட்டு போட்டிருந்தது. தன் பின்புறம் நன்றுக்கொண்டிருந்த கிருஷ்ணா நழுவியதன் காரணம் புரிந்தது கண்ணாயிரத்திற்கு!

கலிகாலம்!

யாரை தான் நம்புவது என தலையில் அடித்துகொண்டு கலெக்டர் அலுவலகம் நோக்கி மறியல் செய்ய புறப்பட்டனர்!