உற்சாகமாக வீட்டை விட்டு கிளம்பிய மகனும், மகளும் சோகம் கப்பிய முகத்தோடு தளர்ந்து போய் வருவதை பார்த்த சுலேகா பதறியவளாய், "அனு, என்னடா ஆச்சு? ராக்கி முகம் ஏன் கலவரமா இருக்கு? பீச்சுக்கு தானே போய்ட்டு வந்தீங்க. அங்கே ரவுடி பசங்க எதாவது வம்பு சண்டைக்கு வந்தாங்களா? இதுக்கு தான் அடிச்சுகிட்டேன். நேரங்கெட்ட நேரத்தில் வயசு பொண்ணோட அங்கெல்லாம் போக வேண்டாம்னு. கேக்கரீங்களா ரெண்டு பேரும். என்னவோ பண்ணுங்க போங்க. சரி, வாங்க சாப்பாடு போட்டுட்டு போய் படுக்கறேன்?” என கவலை தோய்ந்த முகத்தோடு பேசிய தாயிடம் நடந்த சம்பவங்களை அனு விளக்கினாள்.

அப்போது தான் சுலேகா தீவிர யோசனைக்கு சென்றாள். பெண் பார்க்க போன நாளிலிருந்து மகனிடம் ஏற்பட்ட அன்றாட மாற்றங்களை வரிசைப்படுத்தி பார்த்தாள். வெளியே சொல்ல முடியாத ஏதோ ஒரு மர்மம் மகனை சூழ்ந்துள்ளது. அதை எப்படி நிவர்த்தி செய்வது? யாரை அணுகுவது? ஸ்ரீநிவாசுக்கு அத்தனை பொறுமை கிடையாது. அப்போது தான் கிராமத்தில் தங்களின் குடும்ப ஜோதிடர் ஜானபிரகாசம் நினைவில் வந்து நின்றார். அவரிடம் செல்வது ஒன்றுதான் இந்த பிரச்சனைக்கு தீர்வு என முடிவு செய்து தூங்க சென்றாள்.

வழக்கமான தூக்கத்தை தொலைத்த ராக்கி, அன்று இரவு எப்படியும் தூங்கியே ஆகவேண்டும் என்ற முடிவோடு தூக்க மாத்திரை போட்டு படுத்தான். கொஞ்ச நேரம் தான் தூங்கியிருப்பான். எங்கிருந்தோ வந்த மல்லிகையின் மணம் அவனையுமறியாமல் அவனை வீட்டின் முன்புறமிருந்த கார்டனுக்கு இழுத்து வந்தது. நாய் ஒன்றின் அழுகை குரல் மிகவும் பலவீனமாக காற்றில் வர, உள்ளே நாய் எங்காவது நுழைந்து விட்டதா என சத்தம் வந்த பக்கம் போய் கொண்டிருந்தான். சத்தம் மிக அருகிலும், பாதை அதிகமாகவும் போய்க் கொண்டே இருந்தது. வழியில் மல்லிகையின் மணமும், எரியும் பிணத்தின் நெடியும் மாறி மாறி வந்துக் கொண்டிருந்தன. இப்போது நாயின் குரல் ஓய்ந்து ஒரு குழந்தையின் குரலும், பெண்ணின் சிரிப்பொலியும் மாறி மாறி கேட்க, நடையின் வேகத்தை கூட்டிக் கொண்டு ஏறக்குறைய சத்தம் வந்த திசையை நோக்கி ஓடினான். அங்கே.. அங்கே… நீண்ட தலைமுடியோடு கூடிய தலையை பந்து போல உருட்டி விளையாடிக் கொண்டிருந்தது ஒரு குழந்தை.

ரத்த ஓட்டம் நின்று முகமெல்லாம் வெளுக்க விழியகல பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் முகத்திற்கு முன்னால் திடீரென நீண்ட தலைமுடி மேல்நோக்கி சிலுப்பி நிற்க, அந்தரத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது அந்த பெண்ணின் தலை. ஓடப்போனவனை அந்த குழந்தை அதன் வயதிற்கு மீறிய பலத்தோடு பிடித்து தள்ள, நிலை தடுமாறி விழுந்தவன், கைகளை ஊன்றியபடியே பின்னோக்கி போய் கொண்டிருந்தான். அங்கே குப்பைகளை மக்கச் செய்யும் குழி இருப்பதை கவனிக்காமல் அதன் முனையில் போய் உட்கார்ந்திருந்தவன், திரும்பி அந்த குழியை பார்த்தான். அங்கே குழிக்குள் தலையில்லாத முண்டம் ஒரு இடத்தில் அமர்ந்திருக்க, அந்த குழந்தை எதிரில் அமர்ந்து, தலையை மாறி மாறி உருட்டி பந்தாடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். சர்ரென திரும்பி இருவரும் அவனை பார்க்க, அதே இடத்தில் மயங்கி சரிந்தான்.

மகனின் புதுவித கவலையால், அவனுடைய ஒவ்வொரு சின்ன செய்கைகளையும் சுலேகா கண்காணிக்க தொடங்கினாள். “எசமா.. எசமா.. சின்னய்யா தோட்டத்துல பேச்சு, மூச்சில்லாம உழுந்து கெடக்கறாருங்க.. வந்து பாருங்களேன்” என்ற தோட்டக்காரர் மாரிமுத்துவின் குரல் கேட்டு ஸ்ரீநிவாசும், சுலேகாவும் ஒரே குரலில் ”அய்யோஒ…ராக்கீஈஈ” என பதறியபடியே தோட்டத்தை நோக்கி ஓடினார்கள். அங்கே ராக்கி உடல் முழுவதும் சில்லிட்டு விரைத்து போய் அசைவற்று கிடந்தான்.

ஸ்ரீநிவாஸ் அதிகம் யோசிக்காமல், உடனே காரை எடுத்து அதில் மகனை கிடத்தி கொண்டு கிளம்பினார். சிறு விசும்பலோடு சுலேகாவும் காருக்கு பின்னால் ஏறிக்கொண்டு மகனின் தலையை தன் மடியில் வைத்துக் கொண்டாள். கண்களில் இருந்து தாரை தாரையாய் கண்ணீர் அனிச்சையாய் அவளையும் மீறி மகனின் கன்னத்தை நனைத்துக் கொண்டிருந்தது.

கார் ஒரு தனியார் மருத்துவமனையின் கேட்டை தொட்டு நிற்க, அதற்குள் வார்ட் பாய் ஒரு ஸ்ட்ரெக்சரை தள்ளிக் கொண்டு வந்து அதில் ராக்கியை கிடத்தி வேகமாக அவசர சிகிச்சை பிரிவிற்கு தள்ளிச் சென்றான். பின்னாலேயே ஸ்ரீநிவாசும், சுலேகாவும் நடையில் வேகத்தை கூட்டி ஒருவித பதற்றத்தோடு பின் தொடர்ந்தார்கள். சில நிமிட சோதனைகளுக்கு பிறகு டாக்டர் அறையை விட்டு வர, இருவரும் ஆவலோடு டாக்டரை நெருங்கினார்கள்.

“மிஸ்டர் ஸ்ரீநிவாஸ், உங்க சன்னுக்கு உடம்பில் எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. ஏதோ ஒரு நிகழ்ச்சி அவரோட மூளையை ஆழமா பாதிச்சிருக்கு. அதன் விளைவு தான் மயங்கி விழுந்தது. இப்ப நான் ஒரு இன்ஜக்‌ஷன் போட்டிருக்கேன். கொஞ்ச நேரத்தில் மயக்கம் தெளிஞ்சுடும். நீங்க டிஸ்சார்ஜ் பண்ணி கூட்டிட்டு போகலாம். இன்னொரு விஷயம் ஸ்ரீநிவாஸ், உங்க சன் தொடர்ந்து இதே ஸ்டேட்டஸ்ல இருந்தார்னா, ஒரு சேஞ்சுக்காக ஹில் ஸ்டேஷன் மாதிரி இடங்களுக்கு கொண்டு போய்ட்டு வாங்க. நல்ல ரெஸ்பான்ஸ் இருக்கும். டோண்ட் ஒர்ரி. ஹி வில் பி ஆல்ரைட்” என்றபடி கோட் பாக்கெட்டில் கையை விட்டபடி அந்த இடத்தை விட்டு அகன்றார்.

ராக்கியை ஆஸ்பிட்டலில் அட்மிட் செய்தது அதற்குள் அவன் நண்பர்களுக்கு தெரியவர, ஒரு பட்டாளமே நலம் விசாரிக்க அங்கு வந்து விட்டது. சொல்லி வைத்தது போல ராக்கியும் மயக்கம் தெளிந்து தலையணையில் சாய்ந்தபடி உட்கார்ந்திருந்தான். பக்கத்தில் சுலேகா ஆரஞ்சை பிழிந்து கொண்டிருந்தாள். “ஹேய் மச்சான், என்னடா ஆச்சு உனக்கு? தாடியெல்லாம் வளர்த்து சோகமயமா இருக்கே. எங்களுக்கும் போன் பண்றதே இல்லை. நீ இல்லாம நம்ம செட் வறண்டு காய்ஞ்சு போயிருக்குடா. ரெகவர் ஆகி சீக்கிரம் வாடா. பழையபடி மஜா பண்ணுவோம்” என வார்த்தையாலே அவனுக்கு உற்சாகமூட்ட நினைத்தான் ஒரு நண்பன்.

ராக்கி வலுக்கட்டாயமாக ஒரு வறட்சியான சிரிப்பை உதடுகளுக்கு தந்து, “ஹாய் கெய்ஸ், வாங்கடா.. எல்லாரும் எப்படி இருக்கீங்க? ஐம் ஆல் ரைட். சீக்கிரமே நாம வழக்கமா மீட் பண்ற இடத்துல மீட் பண்ணுவோம்டா. நீங்க வந்தது சந்தோஷம். சரிப்பா நீங்க எல்லாரும் கிளம்புங்க. சீப் டாக்டர் பார்த்தா சத்தம் போடுவார். நான் வீட்டுக்கு வந்ததும் உங்களுக்கு கால் பண்றேன்”

சிறிது நேரம் பொதுவான பேச்சு மற்றும் அவரவர் வேலைகளை பற்றி பேசிவிட்டு அனைவரும் ராக்கியிடமும், சுலேகாவிடமும் விடைபெற்றுச் சென்றார்கள்.

ஆஸ்பிட்டல் பார்மாலிட்டீஸ் எல்லாம் முடித்து டிஸ்சார்ஜ் ஆகி வீட்டிற்கு கிளம்பினார்கள். கார் பங்களாவின் கேட்டை தொட்டு காரிடாருக்குள் நுழையும் போதே, ராக்கிக்கு, உடல் வியர்க்க தொடங்கி, சிறு பிள்ளைகள் பயப்படுவதை போல பயந்து ஒடுங்கி உட்கார்ந்துக் கொண்டான். தனக்குள்ளே “நான் இந்த வீட்டுக்கு வரமாட்டேன். இங்கே என்னவோ இருக்கு.. இங்கே என்னவோ இருக்கு” என பிதற்ற .. ஒன்றும் புரியாமல் இருவரும் விழித்து நின்றார்கள்.

“ராக்கிமா, வா வீட்டுக்குள்ளே போகலாம். கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடு. எல்லாம் சரியாகும்”

“என்னால முடியாது.. நான் வரல.. நான் வரல்.. இந்த வீட்டுக்கு வந்தா நான் செத்துடுவேன்.. என திக்கி திக்கி சொல்லி முடித்தான்.

சுலேகாவும், ஸ்ரீநிவாசும் செய்வதறியாது நிற்க…

“என்னங்க, டிரைவரை கூப்பிட்டு வண்டியை எங்க கிராமத்துக்கு விட சொல்லுங்க. நானும், ராக்கியும் எங்க அம்மா வீட்ல ஒரு வாரம் தங்கிட்டு வர்றோம். நம்ம ராக்கிக்கும் அது ஒரு நல்ல மாற்றமா இருக்கும். நீங்க இங்கே பொண்ணை பார்த்துக்கோங்க. அவ ஸ்கூல் விட்டு வந்ததும் சொல்லிடுங்க. நான் அங்கே போனதும் போன் பண்றேன்”

“ஓகே லேகா, நீ சொல்றது சரியாதான் இருக்கு. இவனை இங்கேயே வச்சிருந்தா இன்னும் நிலைமை மோசமாத்தான் போகும். அனுவை நான் பார்த்துக்கறேன். நீ கவலைப்படாம இவனை மட்டும் பார்”. என்று அவர்களை வழியனுப்பி வைத்தார் ஸ்ரீநிவாஸ்.

கார் நெல்லியூரை நோக்கி சென்றுக் கொண்டிருந்தது. போகும் வழியிலேயே போன் செய்து ஊருக்கு வருவதை கணக்கு பிள்ளையிடம் சொல்லி விட்டாள்.

கார் கிராமத்தில் நுழையும் முன்னரே எதிர்படும் அத்தனை பேரும் அவளையும், ராக்கியையும் அன்போடு குசலம் விசாரித்து சென்றார்கள். வீடு வந்தும் சேர்ந்தார்கள். இரண்டு பெரிய திண்ணைகளோடு கூடிய முன்பக்கம் ஓடு வேயப்பட்ட அந்த வீடு உயிரோட்டத்துடன் பழமையை தாங்கி இருந்தது. காதுகளில் பம்படம் தொங்க 80 வயது நிரம்பிய முதிய பெண்மணி, சுலேகாவையும், ராக்கியையும் வாசலிலேயே ஆரத்தழுவி தன் வெற்றிலை பாக்கு வாயோடு உச்சி முகர்ந்தாள்.

இதற்குள் அக்கம் பக்கம் உள்ளவர்கள் நேரவாரியாக தனித்தனியாக வந்து இருவரையும் விசாரித்து சிறிது நேரம் இருந்து பேசிவிட்டு சென்றார்கள். நகர பரபரப்பில் இருந்து பழக்கப்பட்ட ராக்கிக்கு இந்த பாசமான விசாரிப்புகளும், உபசரிப்புகளும் மனதிற்கு இதத்தை அளிக்கவே செய்தன. இவர்களின் வருகை முன்பே தெரிந்திருந்ததால் சுலேகாவின் தாய்.. தன் கைப்பட மகளுக்கும், பேரனுக்கும் கோழி அடித்து குழம்பு வைத்திருந்தாள், அதன் பாகங்களை அருமையோடு பாங்காக சமைத்து வைத்திருந்தாள். கேப்பையில் செய்த வெல்ல பணியாரம், சுய்யம், சோள அடை என பார்த்து பார்த்து சமைத்திருந்தாள். சாப்பாடு உபசரிப்பு முடிந்து ஒருவழியாக அனைவரும் படுக்கைக்கு சென்றார்கள். நீண்டதூர கார் பயணம் தந்த களைப்பு ராக்கிக்கு தூக்கத்தை தந்தது. மறுநாள் காலை நல்ல தெளிவோடும், புது தெம்போடும், பாட்டி போட்டு தந்த கருப்பட்டி சுக்கு காப்பியை ரசித்து குடித்து விட்டு கணக்கு பிள்ளையோடு சேர்ந்து வயல்வெளிகளை பார்க்க கிளம்பினான்.

இப்படியே தன் வீட்டையும் மறந்து, பிசினசையும் மறந்து பத்து நாட்கள் இருந்தான். மகனின் மாற்றத்தை கண்ட சுலேகாவுக்கு இப்போது தான் மூச்சே வந்தது. அதனாலேயே தான் பார்க்க திட்டமிட்ட ஜோதிடரை பார்க்கும் எண்ணத்தையும் கைவிட்டாள்.

ஒருநாள் இரவு உணவை முடித்து வீட்டுக்கு வெளியே இருந்த கயிற்றுக் கட்டிலில் படுத்து நிலவின் அழகை ரசித்தபடி உடலை வருடிய தென்றல் காற்றின் மென்மையில் தன்னை மறந்து கண் அசந்தான்.

“ராக்கி, உள்ளே வந்து படு. நடு நைட் பனி பொழியும். உனக்கு ஒத்துக்காது” என சுலேகா குரல் கொடுக்க..

“அம்மா, இன்னும் கொஞ்ச நேரம் மா ..ப்ளீஸ்.. இந்த க்ளைமேட் ரொம்ப நல்லார்க்கு. நீங்க போய் படுங்க.. நான் கொஞ்ச நேரத்துல வர்றேன்” என்று சொல்லிவிட்டு பழையபடி இமைகளை மூடினான்.

அப்போது இருளின் அமைதியை கிழித்தபடி… ஊசி விழுந்தாலும் சத்தம் எழுப்பும் அந்த மயான அமைதியில்… "ராக்கி..ராக்கீஈஈஈஈ” என்ற பெண்ணின் அழைப்பை ஏற்று.. குரல் வந்த திசையில் நடக்க தொடங்கினான். அந்த பயணம் அடர்ந்த சோளக்காடு வரை தொடர்ந்தது… ஜல்…ஜல்…ஜல்… என்னும் கொலுசு சத்தம்.. அவனை வழிநடத்தி சென்றது. இதன் நடுவே ஆந்தையின் அலறலும், நாயின் ஊளையிடும் சத்தமும் ஒரு அமானுஷ்ய உணர்வை தந்தன. அவை இவனின் நடை பயணத்திற்கு தடையாக இருக்கவில்லை.

கொலுசு சத்தம் ஒரு இடத்தில் நிற்க, அப்போது தான் மிக நீண்ட தூரம் தான் வந்து விட்டதை உணர்ந்தான். கொலுசு சத்தம் முடிந்து, இப்போது அவன் காதருகே..மிகவும் அருகில்…ஹூம்…ம்ஹூம்….ஹூம்ம்…ம்ஹூம்ம்ம்… என ரெட்டை குரலில் மூச்சு விடும் சத்தம் கேட்டு மயிர்கூச்செரிய அவன் முதுகெலும்புக்குள் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல ஆகின.

“ஹா…ஹா……ஹா…..ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்….ஹா…..” இப்போது சிரிப்பினூடே பல்லை நறநறக்கும் சத்தத்துடன் தான் வீட்டில் பார்த்த அந்த பெண் கையில் அந்த குழந்தையோடு அந்தரத்தில் மிதப்பதை கண்டான்…

”டேய்ய்ய்ய்ய்ய்….ராக்கி…. என்னை தெரியுதாடா? கோவையூரையும், அங்கே எஸ்.கே.டீ லேடீஸ் ஹாஸ்டலையும் நீ அவ்ளோ சீக்கிரம் மறந்திருக்க மாட்டே.. ஞாபகம் இல்லைனா அப்படியே ஒரு 5 வருஷத்துக்கு முன்னாடி போய் பாரு.. செத்து செத்து பிழைச்சுட்டு இருக்கேல. ஞாபக சக்தி வீக்கா தான் இருக்கும். நான் தான் நீ காதலிச்சு ஏமாத்தின காவியாடா… இப்ப ஞாபகம் வந்திருக்கனுமே. ஆண்கள் சவகாசமே வேணாம்னு ஒதுங்கி,. ஒதுங்கி போன என்கிட்ட பரிதாபத்தை சம்பாதிச்சு, 3 வருஷமா ஓடி ஓடி காதலிச்சு, கல்யாணம் பண்ணிப்பேன்னு வாக்குறுதி தந்து என்னை ஏமாத்தி, என் வயித்துல உன் குழந்தையையும் தந்து, கல்யாணத்துக்கு வற்புறுத்தின காரணத்துக்காக என்கிட்ட பொய் சொல்லி ஊர் சுத்த கூட்டிட்டு போய் அங்கே வச்சு, 5 மாச கர்ப்பிணிங்கற கருணை கூட இல்லாம மலை உச்சிலருந்து நான் கெஞ்ச, கெஞ்ச பிடிச்சு தள்ளினியே. அதே காவியா தாண்டா நான். என் ஆன்மாவும், என் குழந்தையோட ஆன்மாவும் உன்னை சும்மா விடாது. அவ்ளோ சீக்கிரம் உன்னை சாக விடமாட்டோம். உன் மேல இருந்த பழியிலருந்து தப்பிக்க நான் யாரோடவோ ஓடிப்போய்ட்டேன்னு வாய்க்கூசாம லெட்டர் எழுதி என் அப்பா, அம்மாவுக்கு அனுப்பி வச்சியே. இன்னைக்கு வரைக்கும் உண்மை தெரியாம, அந்த அவமானத்துல நடைபிணமாவே ஆய்ட்டாங்க டா.. அந்த நிலைமை உன் அப்பா – அம்மாவுக்கும் வரனும்.. அவங்க தினமும் கண்ணீர் வடிக்கனும்.. துடிக்கனும்.. அதுக்கு தாண்டா உன்னை உயிரோட வச்சிருக்கேன்.” என்று சொல்லி வெற்றி பெருமிதத்தோடு விகாரமாக சிரிக்க சில நிமிடங்கள் பூமியே ஆடி அடங்கியது.

அவள் சிரித்த சிரிப்பில் பக்கத்தில் இருந்த மரத்தின் ஒரு பெரிய மரக்கிளை அவன் தலையில் விழ.. அம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்மா… என ரத்தம் வழிய சரிந்தான். சிறிது நேரத்திற்குள் பொழுது புலர.. அவனை பார்த்த சிலர் வீட்டிற்கு தகவல் தந்து அவனை ஆஸ்பிட்டலில் சேர்த்து 6 மாதங்கள் கடந்து விட்ட நிலையில்.

வீல் சேரில் தலை மொட்டை அடிக்கப்பட்டு… ஒரு பணிப்பெண் உதவியோடு வெளியே உலா வந்தான் எவ்வித உணர்ச்சிகளும் இல்லாமல்.. அவர்களுடன் சேர்ந்து .. யார் கண்ணுக்கும் படாமல் அவனை இரண்டு உருவங்கள் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தன…