vidai theriyavillai

naan yaaridamum paesa bayapadukiraen..indha pirachinai siru vayathil irundhae ullathu...naan nanraaga padiththum oru nalla vaelai kidaikka villai..ippodhu oru vaelai kidaithu ullathu..adhilum thinamum bayanthu kondae ullaen..thannambikkaiyae illai...vaazkaiyae veruppaaga ullathu..yaaraiyum edhir kollavae bayamaaga ullathu..naan suyanalavaathiyaaga iruppadhu pola thondrukirathu..naan evvaru ennai maatri kolvathu...

முயற்சி முயற்சி முயற்சி தான்...பேசிகிட்டே இருங்க பழகிடுவீங்க..எல்லாருக்கும் தலையில ரெண்டு கொம்பு இருக்கான்னு யோசிங்க.பணம் பதவி மட்டுமே வித்தியாசம் மூணு வேளை சாப்பிடாம யாராலயாவது இருக்க முடியுமா..toss master போன்றவற்றில் ஜாயின் பண்ணுங்க அவங்க சொல்லும் நாளுக்கு அனைவரும் கூடி டிஸ்கஸ் பண்ணனும் ஒரு சப்ஜெக்டை பேசி பேசியே தைரியம் வந்துடும்

அன்பு தோழி,

//naan yaaridamum paesa bayapadukiraen..indha pirachinai siru vayathil irundhae ullathu...// என் சிறுவயதில் நான் எப்படி இருந்தேன் தெரியுமா? சொன்னால் அறுசுவையில் யாரும் நம்ப மாட்டார்கள். கோவிலில் சத்தியம் பண்னாலும் நம்ப மாட்டார்கள் ;) சின்ன வயசில் நான் குண்டு எல்லாருமே குண்டுன்னு கிண்டல் பண்ணுவாங்க அதனாலயே மத்தவங்க கிட்ட இருந்து ஒதுங்கியே இருப்பேன். எந்த பசங்களோடயும் சேர மாட்டேன். இவ்வளவு ஏன் அக்கா தங்கையோட கூட ஒட்ட மாட்டேன். அம்மா மட்டும் போதும்னு இருந்தேன். இது 10வது வரைக்கும் தொடர்ந்தது. எந்த விசேஷங்களுக்கும் எங்கள் வீட்டில் அழைத்து சென்றதில்லை. நாங்களும் விரும்பியதில்லை. அதனாலேயே கூட்டத்தில் கலக்க பயம். நாலு பேர் நடுவில் நடக்கவும் பயம். நம் நடையை பற்றி, பேச்சை பற்றி, உடையை பற்றி யாரேனும் எதாவது சொல்வார்களோ, நினைப்பார்களோ என்ற தாழ்வுணர்ச்சி எப்போதும் இருக்கும். நாம் பேசுவது சரியாக இருக்குமா? அதை எதிரில் இருப்பவர்கள் எப்படி எடுத்துக் கொள்வார்கள் என்ற குழப்பத்திலேயே பேச தெரிந்தாலும் பேசாமல் இருந்து விடுவேன்.

உங்கள் பிரச்சனை உங்களுக்கு தாழ்வுணர்ச்சி அதிகம் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். நீங்கள் கொஞ்சம் நிறத்தில் குறைவாக இருந்தாலோ, சிறுவயதிலிருந்து அதை கேட்டு கேட்டு உங்களுக்கு அப்படியே பதிந்து போயிருக்கும். அதனால கூட உங்களால் அடுத்தவரிடம் சகஜமாக பேச தோன்றவில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.

பயம் ஏன் தோன்றப் போகிறது. அதுவும் அநாவசிய பயம்.

நான் சொல்வது பொதுவான காரணம். பெரும்பாலும் தந்தை குடிக்காரராக இருந்தால், கொடுமைக்காரராக இருந்தால், குடித்து விட்டு வீட்டில் அம்மா, மற்றும் பிள்ளைகளை அடித்து துன்புறுத்துபவராக இருந்தால், வேறெதாவது கொடுமைகளை சிறுவயதிலேயே கண்டிருந்தால் ஒழிய அநாவசிய பயம் வர வாய்ப்பில்லை. நீங்கள் உங்கள் தாயின் வயிற்றில் இருக்கும் பொழுது உங்கள் தாய் அநாவசியமாக எல்லாவற்றிற்கும் பயந்திருந்தாலும் இது போல பய உணர்ச்சி தோன்றும்.

//naan nanraaga padiththum oru nalla vaelai kidaikka villai// ஒரு வேலைக்கு படிப்பு ஒன்றே போதுமான தகுதியாக இருக்க முடியாது. அதற்கும் மேலே கம்யூனிகேஷன் ஸ்கிள், பெர்ஸ்னாலிட்டி ஸ்கிள் இதெல்லாம் எதிர்ப்பார்ப்பார்கள் தோழியே. ஏட்டு சுரைக்காய் கறிக்கு உதவாது. நாம் வாழ்க்கையில் காணும் நிஜ அனுபவங்கள் தான் எல்லா இடத்திலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்படும். அந்த இடங்களில் தன்னம்பிக்கையான தோற்றமும், வார்த்தைகளும், சூழ்நிலையை கையாளும் சமயோசித புத்தியும் நமக்கு தேவைப்படுகிறது. பயம் இருக்கும் இடத்தில் பதட்டமும் கூடவே சேர்ந்திருக்கும். பதட்டம் இருந்தால் அந்த காரியம் ஒழுங்காக நடக்குமா சொல்லுங்கள். கண்டிப்பாக சிதறித்தான் போகும். சிதறினால் பெயரும் சேர்ந்து தானே கெடும்.

//ippodhu oru vaelai kidaithu ullathu..adhilum thinamum bayanthu kondae ullaen..thannambikkaiyae illai// உங்களை பார்த்து நீங்களே கேட்டுக் கொள்ளுங்கள். எதற்காக பயப்பட வேண்டும். சரி அப்படியே நீங்கள் வேலையில் தவறு செய்தாலும், தலையையா வாங்கி விடப்போகிறார்கள். ஒன்றும் இல்லையே. அடுத்த முறை அந்த தவறு நடக்காமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். முடிந்தது விஷயம். நீங்கள் எடுத்த உடனே கோடிக்கணக்கில் பணம் புரளும் அலுவலகத்தில், கோடிக்கணக்கான பணம் சம்பந்தப்பட்ட வேலையை பார்த்து அதில் தவறு நேர்ந்தால், அய்யோ... இத்தனை பெரிய தவறுக்கும், நஷ்டத்திற்கு நான் தான் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்பது போன்ற கற்பனையான பயத்தை விடுங்கள். தவறு செய்வது மனித இயல்பு தான். தவறு செய்பவர்களே நிமிர்ந்து நடக்கிறார்கள். அப்படியிருக்க, தவறே செய்யாமல், என்ன தவறு என்பதை கண்ணால் கூட காணாமல் ஏன் அநாவசிய பயத்தை வைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

உங்கள் கேள்விக்கு விடையும் உங்களிடமே இருக்கிறது. தன்னம்பிக்கை இல்லை என்று சொன்னீர்கள் பாருங்கள் அதான் விடையே. அது இருந்தால் உங்களைப் படைத்த ஆண்டவனையும் பார்த்து கேள்வி கேட்கலாம். நீங்கள் தனிமை விரும்பியாக இருப்பீர்கள் என நினைக்கிறேன். உங்களுக்கு நட்பு வட்டமும் சிறியதாக தான் இருக்கும் என்றும் நினைக்கிறேன். முதலில் நீங்கள் அந்த இருள் சூழ்ந்த தனிமையை விட்டு வெளியே வாருங்கள். நல்ல தோழிகளின் நட்போடு, தைரியமான, தன்னம்பிக்கையான உலகத்தை காணுங்கள். தினமும் கண்ணாடியில் உங்கள் உருவத்தை பார்த்தே,"நான் தன்னம்பிக்கையானவள், எந்த சக்தியும் என் அனுமதியின்றி என்னை அழிக்க முடியாது. நான் வலிமையானவள். நான் சாதிக்க பிறந்தவள் " என்று அடிக்கடி சொல்லிப் பாருங்கள். இல்லாத தன்னம்பிக்கையும் தானாக ஊற்றெடுக்கும்.

தன்னம்பிக்கை ஊட்டும் புத்தகங்களையும்,தொடர்களையும் விரும்பி பாருங்கள். படியுங்கள். தன்னம்பிக்கை தரும் பாடல் வரிகளை மனதிற்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக் கொண்டிருங்கள். தொடர்ந்து நேரம் கிடைக்கும் போது அறுசுவைக்கு வாருங்கள். நம் தோழிகளோடு பேசி பழகுங்கள். உங்களுக்கு பிடித்த விஷயங்களில் மனதை செலுத்தி உங்களை எப்போது பிசியாக வைத்துக் கொள்ளுங்கள். விரைவில் உங்களிடம் நல்ல மாற்றம் தெரிவதை நீங்களே உணர்வீர்கள். சீக்கிரமே தைரியலஷ்மியாக வர என் அட்வான்ஸ் வாழ்த்துக்கள் தோழியே :)

Natpudan,
Kalpana Saravana Kumar :)

A good friend sees the first Tear, catches the Second and stops the Third.

மேலும் சில பதிவுகள்