நாம் இருவர் நமக்கு ஒருவர் - இது ஏற்றுக்கொள்ள கூடியதா? உங்கள் சாய்ஸ் எத்தனை குழந்தைகள்?

கடைசி இரண்டு வாக்கெடுப்பும் கொஞ்சம் சீரியஸ்ஸான வாக்கெடுப்பா இருந்ததால, இங்கே விவாதத்தில அனல் பறந்துச்சு. அடுத்தும் இன்னொரு ஹாட் டாபிக் கொடுக்கத்தான் ஆசை. இருந்தாலும் எப்போதும் விவாதம் சீரியஸ்ஸா இருந்தா போரடிச்சுடும்ங்கிறதால கொஞ்சம் காமெடி கலந்த டாபிக் இந்த முறை வாக்கெடுப்பிற்கு வந்திருக்கு. அதற்காக இதை ரொம்ப காமெடி மேட்டரா நெனைச்சிட வேண்டாம். இதுவும் ஒரு வகையில சீரியஸ்ஸான மேட்டர்தான். ஆனா, விவாதத்தில அனல் இருக்காது. நிறைய காமெடி இருக்கும்ணு நம்புறேன்.

கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னே, இது சம்பந்தமா ஒரு விவாதம் மன்றத்துல நடந்துச்சு. அதை வச்சி வந்ததுதான் இந்த வாக்கெடுப்பு. சிலர் கருத்து சொல்றப்ப, குழந்தைகள் குறைவா இருந்தா அடுத்த தலைமுறையில உறவுகள் இல்லாம போயிடும்னு வருத்தப்பட்டாங்க. இது எந்த வகையில சரியானதுன்னு எனக்கு தெரியல. இரத்த சொந்தங்கள் மட்டும்தான் நமக்கு சொந்தம்னு இன்னமும் நாம ஒரு சின்ன வட்டத்துக்குள்ள வாழறோம் அல்லது வாழ விரும்புறோம்ங்கிறதை இந்த கருத்து சொல்ற மாதிரி எனக்குள்ள ஒரு உணர்வு.

இதுக்கு நீங்க என்ன சொல்றீங்க..? வழக்கம்போல விவாதத்தை தொடங்குங்க. (தனிப்பட்ட யாரையும் தாக்காம..)

பி.கு: அதிகக் குழந்தைகள் வேண்டும் என்று வலியுறுத்தும் வெளிநாடுகளில் வசிப்பவர்கள், அந்நாட்டினவராய் இல்லாது, இந்தியராய் மாறி இந்த விவாதத்தில் கலந்து கொள்ளவும். இந்திய சூழ்நிலையை மனதில் வைத்து வாக்கு கொடுங்கள். கருத்து தெரிவியுங்கள்.

என்னுடைய சாய்ஸ் நிச்சயமாக 3+ தான். இந்த நாம் இருவர் நமக்கு ஒருவர் என்பதெல்லாம் வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழிருக்கும் மக்களின் பொருளாதார நிலையை உயர்த்துவதற்கு வேண்டுமானால் உதவலாமே ஒழிய, பொதுவாக இன்றைய வாழ்க்கை முறைக்கு என்பதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. காரணம் வாழ்க்கை முறையை நிர்ணயிப்பது குழந்தைகள் அல்ல குழந்தைகளைப் பெற்று வளர்க்க தெரியாமல் இருக்கும் அவர்களின் பெற்றோர்கள் தான். வாழ்க்கையை எப்படி அமைத்துக் கொள்வது என்று தெரியாமல் தத்தளித்து, பிறகு குழந்தைகளின் மிகுதியால் தான் குடும்பம் நலிவடைகின்றது என்ற முடிவுக்கும் வந்து விட்டார்கள்.

என்னைப் பொருத்தவரையில் இன்றைக்கு மட்டுமல்ல என்றைய சூழ்நிலையானாலும் வாழ்க்கை தரத்தை நிர்ணயிப்பது அது எந்த நாடானாலும் மக்கள் தான் அவர்களின் வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்க முடியும்.

உதாரணத்திற்கு கூற வேண்டுமானால் பக்கத்து தெருவில் இருக்கும் பள்ளிகூடத்திற்கு குழந்தைகளை அனுப்பி படிக்க வைப்பதை விட, இரண்டு ஊர் தள்ளியிருக்கும் கான்வென்ட்டில் எக்கசக்கமாக பணத்தை டொனேஷனாகக் கொடுத்து படிக்க வைத்தால் தான் குழந்தைக்கு தரமான கல்வி கிடைக்கும் என்று நம்புகின்ற பெற்றோர்கள் நிறைய உள்ளார்கள்.

பள்ளிகூடம் சரியில்லை என்றால் அதை எவ்வாறு சரி செய்வது என்று நான்கு பெற்றோர்கள் கூடி ஆராய்ந்தால் சரியாகாத விசயம் இருக்காது. ஆனால் அதற்கு பதிலாக குழந்தைகளை வேறு பள்ளிக்கூடத்திற்கு மாற்றுவது, அதற்கேற்றார் போல் அதிக வாடகையில் வீட்டில் வசிப்பது இவையெல்லாம் எந்த விதத்தில் நியாயம். இதுப் போல் குழந்தைகளை குறைச் சொல்லி நிர்ணயிக்கும் எந்த செயலுக்கும் குழந்தைகள் பொருப்பேற்க இயலாது என்று தான் கூறுவேன்.

குழந்தைக்கு பிடிக்கின்றதோ இல்லையோ வாரத்தில் ஒரு நாள் கூட பாக்கி இல்லாமல் எல்லா தினமும் பாட்டு டான்ஸ் விளையாட்டுபயிற்சிகள் என்று இவர்களுக்கு பிடித்ததிலெல்லாம் குழந்தைகளை சேர்த்து விடும் பெற்றோர்களைப் பார்த்து மற்றவர்களும் அதை செய்து பெருமைப் படுவது. ஆடம்பரமாக குழந்தைகளை வளர்ப்பதில் மகிழ்ச்சிக் கொள்வது.

இவ்வாறு குழந்தைகளுக்கு தேவையே இல்லாத விசயங்களில் அவர்களுக்கு ஆர்வத்தை உண்டாக்கி விட்டு பிறகு ஒரு குழந்தையோடு நிறுத்தியிருக்கலாம், அல்லது இரண்டோடு நிறுத்தியிருக்கலாம் என்று வருத்தப்படுவது போன்ற எல்லா தவறுகளையும் செய்வது பெற்றோர்கள் தானே ஒழிய குழந்தைகள் அல்ல.

ஆகவே முதலில் மக்களின் மனதில் வாழ்க்கை முறையைப் பற்றி தெளிவான சிந்தனை வர வேண்டுமே ஒழிய குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையைக் கொண்டு எந்த காலத்திலும் வாழ்க்கை முறையை மாற்ற முடியாது என்பது என் கருத்து.

உடல் ஒத்துழைப்பு கொடுத்தால் ஒன்றுக்கு மேல் எத்தனை குழந்தைகள் வேண்டுமானாலும் பெற்றுக் கொள்ளலாம், ஆனால் அவர்களுக்கு எது தேவையோ அதை மட்டும் கருத்தில் கொண்டு ஈயடிச்சான் காப்பி போல் மற்றவர்கள் செய்வதையெல்லாம் செய்து குழந்தைகளையும் வருத்தி உங்களையும் வருத்திக் கொள்ளமல் இருந்தாலே வாழ்க்கை சந்தோசமுடன் இருக்கும் என்பது எனது கருத்து.இந்த தலைப்பில் எனது கருத்தைக் கூற வாய்பளித்த திரு அட்மின் அவர்களுக்கு நன்றி.

இந்த விஷயத்தில் ஒவ்வொருவரின் மனநிலையைப் பொறுத்து கருத்துக்கள் வேறுபடும். தனிப்பட்ட ஒருவரின் விருப்பு, வெறுப்பு சார்ந்த விஷயமாகவும், அவரவர் வாழும் சூழ்நிலைக்கு ஏற்பவும்தான் ஒருவர் இந்த விஷயத்தில் தனது கருத்துக்களை வெளியிட முடியும் என்று தோன்றுகிறது. பல விஷயங்களில், பொதுவாக ஒரு கருத்தும் தனக்கென்று வரும்போது வேறு முடிவும் எடுப்பதுதான் மனிதர்களின் இயல்பாக இருக்கிறது. குழந்தை பிறப்பதற்கு முன்னிருக்கும் மனநிலை, முதல் குழந்தை பிறந்த பிறகு வேறாக இருக்கும். எது நல்லது என்று பார்த்தோமானால் நிச்சயம் குழந்தை வேண்டாம் என்ற நிலையிருக்கக்கூடாது என்றுதான் அனைவரும் விரும்புவார்கள். இதிலும் சில விதி விலக்குகள் இருக்கலாம்.

தனி குழந்தையாக இருந்தால் அதற்கென்று பின்னாளில் யாரும் இல்லாமல் தவிக்கக்கூடும் என்று சிலர் சொல்லலாம். அது ஓரளவிற்கு ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடிய விஷயமும்கூட. இன்றும் எனக்கு ஒரு பிரச்சனை என்றால் உடனே நான் என் தம்பிக்கோ அல்லது அக்காவிற்கோ போன் செய்வேன். ஏனென்றால் நமது குடும்பம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம், பழக்க வழக்கம் அவர்களுக்கும் நன்றாக புரியும். நண்பர்களுக்கு நமது குடும்பம் சம்பந்தப்பட்ட பல விஷயங்கள் புரியாமல் கூட இருக்கலாம். ஆனால் இது பொதுவான தினமும் நடக்கும் பிரச்சனைகளுக்குத்தான். சில சமயம் குடும்பத்தில் யாரிடமும் சொல்லாத விஷயங்களைக் கூட நண்பர்களிடம் எளிதாக சொல்லிவிடலாம். முக்கியமாக ஆண்களுக்கு சொந்தங்களைவிட, நண்பர்களிடம் தனது விஷயங்களை சொல்வது, ஆலோசனை பெறுவது நடைமுறையில் இருக்கிறது. சொந்தங்களிடம் பல நேரங்களில் தனது குடும்ப விஷயங்களை உறவினர்களிடம் சொல்லாமல் மறைப்பதும் இருக்கிறது. இதனால் ஒரு குழந்தை மட்டும் பெற்றுக் கொண்டால் அது தனித்து விடப்படக்கூடும் என்ற அச்சம் தேவையில்லாதது என்பது என் கருத்து. உலகில் இன்னொரு மனிதன் இருக்கும்வரை எந்த மனிதனும் தனித்து வாழமாட்டான். நண்பர்கள், பெற்றோர்கள் , துணை , அவனது குழந்தைகள் என்று அவனது உலகம் விரிந்துக் கொண்டேதான் இருக்கும்.

அந்தக் காலத்தில் அம்மாக்கள் நிறைய குழந்தைகளைப் பெற்றுக் கொண்டு அவர்களே தனது உலகம் என்று கருதி தாங்கள் அனுபவிக்காத வசதி வாழ்க்கையை தனது குழந்தைகள் அனுபவிக்கும்போது அதை தங்களது வெற்றியென நினைத்தார்கள். இன்றைய சூழலில், இளைய தலைமுறையினர் தாங்களும் நல்ல வாழ்க்கை வாழ வேண்டும், தங்களது குழந்தைகளும் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைகிறார்கள். எனவேதான் இரண்டுக்கு மேல் யாரும் பெற்றுக் கொள்ள நினைப்பதுமில்லை. அது வேலைக்குப் போகும் அம்மாவாக இருந்தாலும் சரி, வேலைக்குப் போகாத அம்மாவானாலும் சரி.

இன்று கணவன், மனைவி இருவரும் வேலைக்கு போகின்றார்கள். இதில் ஒரு குழந்தையை ஒழுங்காக வளர்க்கவே முழி பிதுங்குகிறது. இதில் இரண்டாவது குழந்தையையும் துணைக்கு என்று பெற்றுக் கொண்டு அதனையும் படுத்தி, நாமும் கஷ்டப்படக்கூடாது என்று நினைக்கிறேன். கொண்டை இருக்கிறவள் , அள்ளி முடிகிறாள் என்பது போல எத்தனை குழந்தைகள் இருந்தாலும் அத்தனையையும் நல்ல முறையில் வீட்டில் இருந்து பார்த்துக் கொண்டு, அதற்குத் தேவையான வளமான எதிர்காலத்தை நம்மால் நிச்சயம் தர முடியும் என்றால் எத்தனை குழந்தைகள் வேண்டுமானாலும் ஒருவர் பெற்றுக் கொள்ளலாம். அதனை விடுத்து துணைக்கு பெற்றுக் கொள்கிறேன் என்று கூறிவிட்டு இரண்டாவது குழந்தையையும் க்ரீச்சில் விட்டுவிட்டு வேலைக்குப் போகிற அம்மாக்கள் தங்களது தரப்பு நியாயம் என்னவென்று சொன்னால் அதனைப் பற்றியும் தெரிந்துக் கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்.

இதில் பல அம்மாக்கள் குழந்தைகளிடம் பாகுப்பாட்டை விதைக்கிறார்கள். இல்லை என்று சொன்னாலும் பல வீடுகளில் தெரிந்தோ தெரியாமல் இதை செய்கிறார்கள். அவன் நல்லா படிக்கிறான், நீயும்தான் இருக்கியே என்று சொல்வதும், அவள் அமைதி, நீதான் வாலு என்று சொல்வதும் பல வீடுகளில் சகஜமாக இருக்கிறது. இரண்டாவது குழந்தை பிறக்கும்போதே தனக்கு இருந்த முக்கியத்துவம் இனி கிடைக்காது என்பதை பல குழந்தைகள் எளிதாக புரிந்துக் கொண்டு அதனை ஏற்றுக் கொண்டு விடுகின்றன. ஆனால் சில சமயம் அந்த குழந்தைகள் மனதளவில் பாதிக்கப்பட்டு தப்பான முடிவுகளையும் எடுக்கின்றன. எங்களது எதிர் வீட்டில் இருப்பவருக்கு 3 குழந்தைகள். 2 குழந்தைகள் நன்றாக படிக்கும். இரண்டாவது பையன் படிப்பில் சுமார்தான். மற்றபடி பழக்க வழக்கத்தில் மிகவும் நல்ல பையன். ஒரு வழியாக Bsc பாஸ் செய்து Msc சேர்ந்தான். அதற்குள் அவன் தம்பி இஞ்சினியரிங் முடித்து விட்டான். இவன் அரியர்ஸ் எழுதி PG சேர நாளாகிவிட்டது. அவன் அம்மாவின் திட்டுக்கள் தாளாமல் ஒரு நாள் தூக்கு மாட்டிக் கொண்டான். அது அவன் உயிரைப் போக்காமல் அவனை குற்றுயிரும் குலை உயிருமாக ஆக்கி, படுத்த படுக்கையாக்கி 3 மாதங்கள் கழித்து இறந்தும் போய்விட்டான். இப்போது அவன் அம்மா அழுது கொண்டிருக்கிறார்கள். எனக்கு அவரை அடித்து உதைக்க வேண்டும் என்றுதான் தோன்றுகிறது.

எனக்கு குழந்தைகள் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். நிறைய பெற்றுக் கொண்டு வீட்டையே நிறைக்க வேண்டும் என்றுக்கூட சொல்லியதுண்டு. எல்லாமே முதல் குழந்தை பிறக்கும்வரை. இப்போது ஒரு குழந்தையே போதும் என்று தோன்றுகிறது. மற்றவர்களுடைய குழந்தையை கொஞ்சித் தூக்கி விளையாடியதற்கும் தனக்கென்று வரும்போது அதில் உள்ள கஷ்டங்களும் பட்டுப் புரிகிறது. தூங்காத இரவுகள் இன்னும் தொடர்ந்துக் கொண்டு இருக்கிறது. இத்தனை நாள் வீட்டில் இருந்ததால் அத்தனை தெரியவில்லை. வேலைக்குப் போகும்போது அதுவும் சேர்ந்துக் கொண்டு பல சமயங்கள் எல்லோரும் எதற்காக இத்தனை குழந்தை பெற்றுக் கொள்கிறார்கள் என்று தோன்றுகிறது.சொல்லப்போனால் இப்போதெல்லாம் நல்ல வேளை கொஞ்ச வருடங்களாவது குழந்தை வேண்டாம் என்று இருந்தோமே இல்லாவிடில் வாழ்க்கையில் கல்யாணமாகி நல்ல நினைவுகள் என்ற ஒன்றே இருந்திருக்காது என்று தோன்றுகிறது. குழந்தைகள் இன்றும் பிடிக்கிறது. ஆனால் இன்னொன்று பெற்றுக் கொள்ள பிடிக்கவில்லை. துணைக்கு நண்பர்கள், அம்மா, அப்பா என்று குழந்தையின் உலகை நிறைக்க எத்தனையோ விஷயங்கள் இருக்கின்றதே.

நானே இன்னொரு குழந்தையை பெற்றுக் கொளவதைக்காட்டிலும் ஆதரவற்ற ஒரு குழந்தையை தத்து எடுத்து வளர்க்க வேண்டும் என்ற ஆவல் எனக்கு இருக்கிறது. எனது கணவரின் விருப்பமும் அதுவே. ஆனால் இருவரது வீட்டினரும் ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கின்றனர். அது நிச்சயம் எங்கள் பேரக்குழந்தையாக ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டோம் என்கிறார்கள். அடுத்த வருடம் வேலையை விட்டு விடுவேன். அப்போதாவது எனது எண்ணம் நிறைவேறும் என்று நினைக்கிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரை நாமே இரண்டு குழந்தைப் பெற்றுக் கொண்டு அவர்களுக்கு நல்ல வாழ்க்கையை கொடுப்பதைக் காட்டிலும் , வாழ்க்கையே கேள்விக்குறியாக இருக்கும் ஒரு குழந்தைக்கு அற்புதமான ஒரு வாழ்க்கையை வழங்குவது நல்லது என்று நினைக்கிறேன். இன்னும் நிறைய எழுதத் தோன்றுகிறது. இதுவே நீண்ட பதிவாக ஆகிவிட்டதால் மற்ற சகோதரிகளின் கருத்தையும் படித்துவிட்டு எழுதலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

மழலைச் செல்வம்

அளவில்லாத செல்வத்திற்கு ஆசைப்படும் மனிதனுக்கு மழலைச் செல்வம் மட்டும் ஒன்று போதுமா? என்னைப் பொறுத்தவரை போதாது. குறைந்த பட்சம் இரண்டாவது வேண்டும். அவரவர் கோணத்திலிருந்து சில காரணங்களுக்காக ஒன்று போதும் என்கின்றனர்.

1. பொருளாதாரம்
2. குழந்தை வளர்ப்பில் உதவி
3. பேறு கால விடுப்பு (2 குழந்தைக்குத்தான் விடுப்பு கொடுக்கிறார்கள்)
4. சோம்பேறித்தனம்
5. அறியாமை (ஏன் இப்படி சொல்கிறேன் என்றால் எத்தனையோ பேர் வயதான காலத்தில் ஒன்றுடன் நிறுத்திவிட்டோமே என்று புலம்பக்கேட்டிருக்கிறேன்).

சரி. வேலைக்குப்போவதால் ஒன்றுடன் நிறுத்தி விடுகிறார்கள் என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் வேலைக்கும் போகாமல் ஒன்றுடன் நிறுத்துபவர்கள் எத்தனை பேர். நமக்குப் பிறகு தன்னுடைய எண்ணங்க்ளைப் பகிர்ந்துகொள்ள கண்டிப்பாக ரத்த சம்பந்த சொந்தங்கள் வேண்டும்.
நேற்று என் பையனுக்கு லீவ். தங்கை காலேஜிலிருந்து வந்ததும் காப்பி போட்டுக் கொடுத்திருக்கிறான். அவள் அண்ணனுக்கு காலி பிளவர் பஜ்ஜி போட்டுக் கொடுத்திருக்கிறாள். நாம் எல்லாம் சின்ன வயதில் எவ்வளவு ஜாலியாக இருந்திருக்கிறோம். நாங்கள் 5 பேர் (4+1) தினமும் ஸ்கூலில் இருந்து வந்து மயிலை கபாலி கோவிலுக்குச்சென்று விளையாடி விட்டு வருவோம். ஆஹா, எப்பேர்ப்பட்ட நாட்கள். ஏதோ அந்த சுகங்கள் நம் பிள்ளைகளுக்குக் கிடைக்காவிட்டாலும் ஒரே ஒரு அண்ணன், தம்பி, தங்கை, அக்கா ஏதாவது ஒன்றாவது வேண்டாமா. எனக்கு நிறைய குழந்தைகள் பெற்றுக் கொள்ள ஆசைதான். ஆனால் காலத்தின், வீட்டின், நாட்டின் கட்டாயம் கருதி 2 தான் பெற்றுக் கொண்டேன். நிறைய பெற்றுக்கொள்ள ஆசைதான். ஒரு குழந்தை பெற்றுக் கொள்பவர்கள் தங்களுடைய சுய நலம் கருதி தான் ஒன்றுடன் நிறுத்தி விடுகின்றனர்.
சின்ன வயதிலிருந்தே ஒரே குழந்தையை தம்பி, தங்கையே வேண்டாம் என்று பெற்றோரே சொல்ல வைத்து விடுகின்றனர். எதிர்காலத்தில் மாமா, மாமி, சித்தப்பா, சித்திபோன்ற உறவுகளே இல்லாமல் போயிடுமோ?
எனவே சிந்தியுங்கள் தோழியரே, ஒரு குழந்தை உள்ளவர்கள் சிந்தித்து நல்ல முடிவெடுங்கள்.
அன்புடன்
ஜெயந்தி

எனக்கு நாம் இருவர் நமக்கிருவர் என்பதில் உடன்பாடில்லை,நாம் இருவர் நமக்கு ஒருவர் என்பதே சரி.அவனவனுக்கு EMI கட்டியே வாழ்கை போயிடும் போல இருக்கு..இதுல ஒரு குழந்தைக்கு மேல் தேவையே இல்லை.. 3,4 குழந்தைகள் இருக்கும் இடத்தில் ஒரு குழந்தை இருந்தால் அதனை நன்றாக பார்த்து கொள்ள முடியும்.. நம் வீடு என்ற வட்டத்தை தாண்டி மற்ற குழந்தைகளிடமும் நட்பாக பழக வாய்புள்ளது..

உன் கனவு நனவாகும்...அதுவரை தூங்காமல் இரு.

எனக்கு ஏத்தது "நாம் இருவர் நமக்கு இருவர்".அவரவர் பொருளாதாரத்திற்கு ஏற்ற இதனை டிசைட் செய்யலாம்னு நான் நினைக்கிறேன்.ஒரு குழந்தை இருந்தால் நாளை உறவு என்று சொல்லிகொள்ள ஆள் இல்லாமல் தனியாக போய்விடும் என்பது என் கருத்து.

அனிதா

hi

ஹாய் தேவா
தத்து எடித்து வளர்க்க ஒரு பெரிய மனது வேண்டும்.கண்டிப்பாக பெரியோர்களுக்கு ஏற்று கொள்ளவது கடினம் தான்.பெரியவர்கள் ஏன்? நான் அதைபற்றி யோசிச்சாலே கஷ்டம் தான் என்று தோனுது...என்னால் ஏற்று கொள்ள முடியாதுனு தான் நினைக்கிறேன்.உங்க பெரண்ட்ஸ்,இன் லாஸ் அனைவரையும் கன்வின்ஸ் பண்ணி ,பாகுபாடு இல்லாமா அந்த குழந்தையை வளர்க்க எனது அட்வான்ஸ் வாழ்த்துக்கள் :)

அனிதா

hi

பொருளாதாரத்தை விட நான் மற்றொன்றையும் நினைக்கிறேன்.. ராஜா காலமாக இருந்தாலாவது மற்ற நாடுகளை கைபற்றி இடத்தை பெருக்கி கொள்ளலாம் நம்ம நாடு இருக்கிற சைஸுக்கு 110 கோடி ரொம்ப ஓவர்.. எங்கயோ கேட்ட நியாபகம்..முதலாவது அவசியமானது,இரண்டாவது ஆடம்பரமானது,மூன்றாவது அனாவசியமானது.. எனவே என்னை பொருத்தவரை இரண்டுக்கு மேல் வேண்டவே வேண்டாம்..

உன் கனவு நனவாகும்...அதுவரை தூங்காமல் இரு.

நிறைய பிள்ளைகள் பெற்றுக் கொள்ள இஷ்டம்னு வெளிப்படையா நிறைய பேர் சொல்வது கிடையாது...அது ஏதோ கேவலம்,அறியாமை அப்படிங்கர காரனத்தினால இஷ்டத்துக்கு குழந்தைகளை பெற்று விடுவதுன்னு தான் வெளிய பேசுவாங்க...தேவாவின் கருத்தே என் கருத்தும்.ஆனால் எனக்கு ஒன்றல்ல வீட்டில் இருப்பதால் இரண்டு பிள்ளைகளை என்னால் கவனிக்க முடியும் என்று தோன்றுகிரது....

தளிகா:-)

ஆஹா, அருமையான விவாதம்:-)

நாம் இருவர் இருக்கோமெ, நமக்கும் இருவரா இருந்தா, அப்பாக்கு ஒருத்தர், அம்மாக்கு ஒருத்தர்ன்னு இருக்கலாம் இல்லையா:-)

வீட்டுல குழந்தைங்க இருந்தாலே சந்தோஷம், தானா வரும்:-) ஒரே குழந்தைனா, அதோட விளையாட அது பக்கத்து வீட்டு குழந்தைகள தான் தேடி போகனும். அப்படியே போனாலும், ஒரு நேரத்துக்கு அப்புறம், எல்லா குழந்தையும் அவங்க அவங்க வீட்டுக்கு வரனும். ஆனா தன்னுடைய சகோதரனோ, சகோதரியோ யாக இருந்தால், வீட்டில் கூட அவர்கள், விளையாடலாம்:-) நான் விளையாடலாம்னு சொன்னது வெரும் விளையாட்டுக்கு மட்டும் இல்ல. அவங்க அந்த தனிமையை அனுபவிக்க மாட்டாங்க.

இன்றைய காலத்தில், அப்பா, அம்மா இருவரும் வேலைக்கு போறாங்க. அப்ப, குழந்தைக்கு அவங்க வர வரைக்கும் யார் துனையா இருப்பாங்க, சொல்லுங்க. இன்னொரு குழந்தை இருந்தா இவங்க ரெண்டு பேரும் க்ரெச்சோ, ஸ்கூலோ, போய் வந்த வுடன் பேசிக்கொள்ள, பகிர்த்துக்கொள்ள, விளையாட என இருக்க முடியும்:-)

பள்ளிக்கு போகனும்னா கூட துனையா போயிட்டு வரலாம்:-) அதுபோலவே தங்கை tuition போனா, அண்ணன் கொண்டு போய் விட்டுட்டு கொண்டு வரலாம், இது போல நிறைய.

குழந்தைய க்ரெச்ல ஆரம்பத்துல தான் விடப்போறோம்:-) அப்புறம் அந்த குழந்தை வளர்ந்த பிறகு, அது சந்தோஷமா இருக்கும். ஒரு வார இதழில், ரொம்ப நாட்கள் முன்னால் படித்தது. ஒரே குழந்தையுடன் நிறுத்திக்கொள்ளும், பெற்றொரும், குழந்தையும் தான் அதிக அளவில் மனதளவில் பாதிக்கப்படுகிறார்களாம்.

அதே போல பெற்றொருக்கும், ஒரே குழந்தை என்பதால் அதை வளர்க்கும் போது அதிக செல்லம் குடுத்து, அந்த குழந்தை மனம் பாதிக்கப்படக்கூடாதுன்னு வளக்கறாங்க. அதனால், அந்த குழந்தை வெளியில் ப்ரெச்சனை என்றால் கூட அதை எப்படி அனுகுவது என்பது கூட தெரியாமல் இருக்க வாய்ப்பு அதிகம்.

இன்னொன்னு, இன்றைக்கு என்று நினைத்து, ஜெயந்தி மேடம் சொன்னது போல அப்புறம் வயதான பிறகு வருத்தப்படுபவர்கள் இருக்கிறார்கள். குழந்தைகள் வளர்ந்து பெரியவர்கள் ஆனால், அவர்களீல் ஒருவருக்கு கல்யானம், சீமந்தம் போன்ற சுப நிகழ்ச்சிகள் வரும் போது, தோழிகளும் தான் வருவாங்க. ஆனா அவங்களுக்கு ஒரு குடும்பம்னு வரும் போது, எல்லா விஷேசத்திலும் கலந்து கொள்ள முடியாது, சிலருக்கு திருமணம் ஆனவுடன் பழைய படி நட்புடன் இருக்க முடியாது. அதுவே சொந்தம் என்று பார்த்தால், அக்கா குழந்தைக்கு மொட்டை போடறாங்கன்னா, லீவ் போட்டுட்டு வருவாங்க அவங்க தம்பியும், தங்கையும், அவர்களூடைய குடும்பமும்(ஒரு சில குடும்பங்களில் இல்லாமல் இருக்கலாம், பல குடும்பங்களில் சந்தோஷமான தருனக்களிலும், சோகமான தருனங்களிலும், வருபவர்கள், அவர்களுடைய சகோதரர்கள் தான்). Friends என்றால் Friends தான். எத்தனையோ குழந்தைகள், இவர்களால் வளர்க்க முடியாத போது அக்காவின் வீட்டிலோ, தங்கையில் வீட்டிலோ வளர்க்கப்படுகிறார்கள். இது Friends வீட்டில் முடியுமா?

நிறைய யோசித்து பார்த்தால், அட்லீஸ்ட் இருவர் அவசியம். ஒவ்வொரு நிலையிலும், ஒருவர் இருந்தால், எப்படி இருக்கும் இருவர் இருந்தால் எப்படி இருக்கும் என்றி நிதானமாக யோசித்தால், நன்றாக புரியும்.

நான் மேலே எழுதியவை, என் கருத்தை சரியாக சொல்ல முடியாமல் போயிருக்கலாம்:-).ஆனால் அனுபவத்தில், பார்த்தது, கேட்டது தான் எழுதி இரூக்கிறேன்:-) ஏதேனும் எதிர் கருத்துக்கள் இருந்தால் சொல்லுங்கள்:-)

வாய்ப்பளித்தமைக்கு அட்மின் அண்ணாக்கு நன்றிகள்...:-)

<font color="blue">
அன்புடன்
ஹர்ஷினி :)</font>

<font color="blue">
அன்புடன்
ஹர்ஷினி :)</font>

அன்பானவர்கட்கு,

எனது தெரிவு இரண்டு...!

ஒன்று இல்லாததற்கான காரணம், என் நண்பர்களில் தனியானவர்கள் பெரும்பாலும் இதையே கூறுகின்றனர். ஆனாலும் தனித்துவிடுவார்கள் என்பது என்னால் ஏற்க முடியாது, ஏனென்றால் இன்றய உலகில் எங்குதான் சேர்ந்த்து இருக்கிறார்கள். பணிக்காகவோ இதர காரணிகளாலோ இதுதான் நிலைமை. (இது என் தனிப்பட்ட அவதானிப்பு மட்டுமே)

மூன்று உங்களின் விருப்பம், அதைவிட+... தெரியவில்லை!

ஆனால்...
எல்லாவற்றிற்கும் முதலில் நான் படிச்சு... வேலைதேடி... பெண்தேடி... அந்த பெண்ணின் விருப்பத்தை தெரிந்து... பிறகுதான் இரண்டா என்று தெரியும்... :)
நிறையவே காலம் இருக்கு எனக்கு யோசிக்க ;)

இப்படிக்கு,
நிமல் பிரகாஷ்
---
thetalkouttrojans.blogspot.com
nimalaprakasan.googlepages.com

http://thetalkouttrojans.blogspot.com/
http://nimalaprakasan.googlepages.com/

மேலும் சில பதிவுகள்